جولی هریس

جولیا آن هریس (۲ دسامبر ۱۹۲۵ – ۲۴ اوت ۲۰۱۳) بازیگر آمریکایی بود. او که برای آثار کلاسیک و معاصر خود در تئاتر شهرت داشت، پنج جایزه تونی برای بهترین بازیگر زن در نمایشنامه دریافت کرد.

هریس در سال ۱۹۴۵، برخلاف خواسته‌ی مادرش که می‌خواست او یک دختر اشرافی باشد، برای اولین بار در برادوی ایفای نقش کرد. هریس برای بازی در نقش یک دختر ۱۲ ساله‌ی منزوی در نمایشنامه «عضو عروسی» در سال ۱۹۵۰ مورد تحسین قرار گرفت؛ نقشی که او در فیلمی با همین نام در سال ۱۹۵۲ نیز ایفا کرد و برای آن نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر زن شد. در سال ۱۹۵۱، توانایی بازیگری او در نقش سالی بولز در اجرای اصلی «من یک دوربین هستم» نشان داده شد که برای آن اولین جایزه تونی خود را به دست آورد. او متعاقباً در نسخه سینمایی آن در سال ۱۹۵۵ نیز ظاهر شد.

هریس بازی‌های تحسین‌شده‌ای در فیلم‌هایی از جمله «در چنگ ارواح» (۱۹۶۳) و «تأملات در یک چشم طلایی» (۱۹۶۷) ارائه داد که در فیلم دوم در مقابل مارلون براندو بازی کرد. او که یک بازیگر متد بود، برای نمایش‌های «لِرک» (۱۹۵۶)، «چهل قیراط» (۱۹۶۹)، «آخرین خانم لینکلن» (۱۹۷۳) و «زیبای آمهرست» (۱۹۷۷) برنده جایزه تونی شد. او همچنین برنده جایزه گرمی و سه جایزه امی بود.

هریس در سال ۱۹۷۹ به تالار مشاهیر تئاتر آمریکا راه یافت، در سال ۱۹۹۴ مدال ملی هنر را دریافت کرد و در سال ۲۰۰۲ جایزه ویژه تونی برای دستاوردهای مادام‌العمر را از آن خود کرد.