جین کلی

یوجین کوران کلی (۲۳ اوت ۱۹۱۲ – ۲ فوریه ۱۹۹۶) بازیگر، رقصنده، خواننده، فیلم‌ساز و طراحی رقص آمریکایی بود. او به دلیل سبک رقص پرانرژی و ورزشکارانه، جذابیت ظاهری و شخصیت‌های دوست‌داشتنی که در پرده سینما بازی می‌کرد، شناخته می‌شد. او در برخی از معتبرترین فیلم‌های موزیکال دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، تا زمانی که این ژانر در اواخر دهه ۱۹۵۰ از مد افتاد، بازیگری، طراحی رقص یا کارگردانی مشترک آن‌ها را بر عهده داشت.

امروزه کلی بیش از هر چیز برای بازی در فیلم‌هایی همچون دختر پوششی (۱۹۴۴)، لنگر برآرام (۱۹۴۵) که برای آن نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد شد، در شهر (۱۹۴۹) که اولین تجربه کارگردانی او بود، آمریکایی در پاریس (۱۹۵۱)، آواز در باران (۱۹۵۲)، بریگادون (۱۹۵۴) و همیشه هوای خوب است (۱۹۵۵) شناخته می‌شود. کلی نخستین حضور خود در سینما را در کنار جودی گارلند در برای من و دخترم (۱۹۴۲) تجربه کرد و پس از آن در فیلم‌هایی چون دو باری یک بانوی بود (۱۹۴۳)، هزاران نفر تشویق می‌کنند (۱۹۴۳)، دزد دریایی (۱۹۴۸)، موجودات تابستانی (۱۹۵۰) و دختران لِل (۱۹۵۷) از جمله آثار دیگر، به بازی پرداخت. او پس از فیلم‌های موزیکال، در دو فیلم خارج از این ژانر بازی کرد: میراث باد (۱۹۶۰) و چه راهی برای رفتن! (۱۹۶۴). در سال ۱۹۶۷، او در کمدی موزیکال دختران جوان روشفورت ساخته ژاک دمی، کارگردان فرانسوی، در مقابل کاترین دونو درخشید. کلی به تنهایی کمدی راهنمایی برای مرد متأهل (۱۹۶۷) با بازی والتر متیو را کارگردانی کرد و بعدها کمدی موزیکال پرزرق‌وبرق هلو، دالی! (۱۹۶۹) با بازی باربرا استرایسند را کارگردانی کرد که نامزد اسکار بهترین فیلم شد. کلی در اجرای مشترک و حضور در برنامه‌های زیگفلد فولیز (۱۹۴۶)، آنز اینترتینمنت! (۱۹۷۴)، آنز اینترتینمنت، قسمت دوم (۱۹۷۶)، آنز دنسینگ! (۱۹۸۵) و آنز اینترتینمنت، قسمت سوم (۱۹۹۴) مشارکت داشت.

نوآوری‌های بسیار او باعث تحول در موزیکال‌های هالیوودی شد و او را مدیون می‌دانند که تقریباً به تنهایی باعث شد فرم باله برای مخاطبان سینما از نظر تجاری پذیرفته شود. کلی در سال ۱۹۵۲ برای دستاوردهای دوران حرفه‌ای خود، جایزه افتخاری آکادمی را دریافت کرد؛ در همان سال، آمریکایی در پاریس شش جایزه اسکار، از جمله بهترین فیلم را از آن خود کرد. او بعدها جوایز دستاوردهای مادام‌العمر را در افتخارات مرکز کندی (۱۹۸۲) و از سوی اتحادیه بازیگران سینما و مؤسسه فیلم آمریکا دریافت کرد. در سال ۱۹۹۹، مؤسسه فیلم آمریکا نیز او را در رتبه پانزدهمین اسطوره بزرگ مردان سینمای کلاسیک هالیوود قرار داد.