ناسیو ارب براون

ایگناسیو «ناسیو» ارب براون (۲۲ فوریه ۱۸۹۶ – ۲۸ سپتامبر ۱۹۶۴) نویسنده آمریکایی ترانه‌های محبوب، موسیقی متن فیلم‌ها و موسیقی تئاتر برادوی در دهه‌های ۱۹۲۰ تا اوایل ۱۹۵۰ بود.

ایگناسیو ارب براون (برخی منابع اشاره می‌کنند که نام اصلی او ایگناسیو هربرت براون بوده است) در دمینگ، نیومکزیکو از پدری به نام ایگناسیو و مادری به نام کورا براون متولد شد. او یک خواهر بزرگ‌تر به نام شارلوت داشت. در سال ۱۹۰۱ خانواده او به لس‌آنجلس نقل مکان کردند، جایی که او در دبیرستان مانوال آرتس تحصیل کرد. آموزش موسیقی او با آموزش‌های مادرش، کورا آلیس (هاپکینز) براون آغاز شد. براون ابتدا یک کسب‌وکار خیاطی را اداره می‌کرد (۱۹۱۶) و سپس به یک مشاور املاک موفق از نظر مالی تبدیل شد، اما همیشه به نوشتن و نواختن مشغول بود. پس از اولین آهنگ پرطرفدارش «دریای مرجان» (۱۹۲۰) و اولین موفقیت بزرگش، «وقتی بودا لبخند می‌زند» (۱۹۲۱)، او سرانجام به یک آهنگساز تمام‌وقت تبدیل شد. او در سال ۱۹۲۷ به انجمن آهنگسازان، نویسندگان و ناشران آمریکا (ASCAP) پیوست.

در سال ۱۹۲۸ او توسط ام‌جی‌ام استخدام شد تا در هالیوود کار کند و برای مدیوم جدید فیلم‌های صوتی، موسیقی متن بنویسد. او برای کارهای سینمایی خود، اغلب با ترانه‌سرای ری، آرتور فرید همکاری می‌کرد. آثار موسیقی آن‌ها عمدتاً در فیلم «آواز در باران» گردآوری شده است. او در فیلم متنوع ام‌جی‌ام، «نمایش هالیوودی ۱۹۲۹» ظاهر شد. براون همچنین با ریچارد اِی. وایتینگ و بادی دی سیلوا در موزیکال‌های برادوی مانند «یک شانس داشته باش» همکاری کرد.

ناسیو در کنار ال. ولف گیلبرت، موسیقی سریال تلویزیونی محبوب و کودکانه وسترن، «هاپ‌لانگ کسیدی» را نوشت که اولین بار در سال ۱۹۴۹ پخش شد.

او دو روز را در مرکز پزشکی یو‌سی‌اس‌اف سپری کرد و سپس در ۲۸ سپتامبر ۱۹۶۴ در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا در خانه فرزندانش، ناسیو جن براون و کندیس ناسیو براون درگذشت.