لی ماروین

لی ماروین (۱۹ فوریه ۱۹۲۴ – ۲۹ اوت ۱۹۸۷) بازیگر آمریکایی بود. ماروین که به صدای متمایز و موهای سفید زودرسش شناخته می‌شد، در ابتدا در نقش‌های مکمل، عمدتاً در نقش شرورها، سربازان و دیگر شخصیت‌های خشن ظاهر شد. یکی از نقش‌های برجسته تلویزیونی او، نقش ستوان کارآگاه فرانک بالینگر در سریال جنایی گروه ام (۱۹۵۷–۱۹۶۰) بود. ماروین بیشتر برای نقش‌های اصلی خود در قالب شخصیت‌های «آدم‌های خشن» مانند چارلی استروم در قاتلان (۱۹۶۴)، ریکو فاردان در حرفه‌ای‌ها (۱۹۶۶)، سرلشکر جان ریسمن در دوازده مرد خبیث، واکر در نقطه کور (هر دو در ۱۹۶۷) و گروهبان در گروه قرمز بزرگ (۱۹۸۰) به یاد آورده می‌شود.

یکی از پروژه‌های سینمایی قابل‌توجه ماروین، کت بالو (۱۹۶۵) بود؛ یک کمدی وسترن که در آن او دو نقش ایفا کرد. او برای ایفای نقش‌های دوگانه‌ی کید شلینِ هفت‌تیرکش و تیم استرونِ جنایتکار، جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را به همراه جایزه بفتا، گلدن گلوب، جایزه NBR و خرس نقره‌ای بهترین بازیگر مرد دریافت کرد.