جان هارت

جان لوئیس هارت که با نام جان هیلتون نیز در فهرست بازیگران آمده، بازیگر آمریکایی فیلم و تلویزیون بود. هارت در اوایل دوران حرفه‌ای خود، عمدتاً در فیلم‌های وسترن ظاهر شد. اگرچه هارت اغلب نقش‌های مکمل را در چندین فیلم نسبتاً شناخته‌شده بازی کرده بود، اما احتمالاً بیشتر به دلیل جایگزینی با کلیتون مور در سال ۱۹۵۲ در سریال تلویزیونی «رنجر تنها» برای یک فصل از ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳ شهرت داشت.

هارت فعالیت سینمایی خود را در سال ۱۹۳۷ با نقش کوتاهی در «دختر شانگهای» آغاز کرد. او به بازی در انواع فیلم‌های درجه‌ب»بی (B) مانند «مزرعه زندان» و «پادشاه آلکتراز» ادامه داد و سپس در دو فیلم از آثار سیسیل بی. دمیل، یعنی «کاسک» و «پلیس گشت‌زنی شمال غربی» ظاهر شد. در سال ۱۹۴۱، فعالیت بازیگری هارت با اعزام به ارتش ایالات متحده متوقف شد. او در آنتی‌ارتلری ساحلی به درجه گروهبان اول رسید و در نهایت در فیلیپین خدمت کرد. پس از خدمت نظامی، هارت بارها برای سم کاتزمان کار کرد؛ به او نقش اصلی در سریال فیلمی «جک آرمسترانگ» داده شد. هارت به عنوان بدلکار فعالیت می‌کرد و در چندین فیلم وسترن نیز بازی کرد.

در نهایت به هارت پیشنهاد شد تا جایگزین کلیتون مور در سریال تلویزیونی «رنجر تنها» شود. با این فرض که شخصیت ماسک‌دار، و نه خود بازیگر، ستاره واقعی «رنجر تنها» بود، تهیه‌کنندگان برنامه مور را (احتمالاً به دلیل اختلاف در دستمزد) اخراج کردند و او را با هارت که جثه‌ای مشابه و پیشینه مشابهی در فیلم‌های وسترن داشت، جایگزین کردند. با این حال، مردم هرگز هارت را به عنوان «رنجر تنها» نپذیرفتند و تا سال ۱۹۵۴، تهیه‌کنندگان مور را به این نقش بازگرداندند. طبق اتوبیوگرافی کلیتون مور با عنوان «من همان مرد ماسک‌دار بودم»، مور هرگز نمی‌دانست چرا جایگزین هارت شده است و همچنین اظهار داشت که خواستار افزایش حقوق نبوده است. هارت پیش از آنکه از او خواسته شود برای تمام فصل سوم جایگزین کلیتون مور شود، در دو قسمت از «رنجر تنها» نقش‌های کوتاهی بازی کرده بود. این قسمت‌ها «تفنگ‌ها و یاغیان» (شماره ۳۴) و «کلانتر در گان‌استاک» (شماره ۴۶) بودند.

هارت بیش از دو دهه به بازی در فیلم‌ها ادامه داد و در ژانرهای مختلف، تقریباً همیشه در نقش‌های مکمل، ظاهر شد. هارت دو بار در سریال تلویزیونی «من لوسی را دوست دارم» در نقش دوست‌پسار قدیمی لوسی و بار دیگر در قسمت‌های هالیوود به عنوان یک ناجی غریق در استخر هتل ظاهر شد. در سال ۱۹۵۵، هارت در «ماجراهای کاپیتان آفریقا» نقش‌آفرینی کرد که در اصل قرار بود فیلم جدیدی درباره قهرمان معروف کتاب‌های کمیک، «فانتوم»، باشد. با این حال، مشکلات مربوط به امتیاز استفاده از نام شخصیت، شرکت کلمبیا پیکچرز را مجبور کرد تا تمام سریال را دوباره فیلم‌برداری کند و نام قهرمان را به «کاپیتان آفریقا» تغییر دهد. هارت همچنین نقش‌های مکمل متعددی در سریال تلویزیونی «گشت زنی بزرگراه» داشت. در سال ۱۹۶۵، هارت دو حضور کوتاه در سریال تلویزیونی «پری میسون» داشت، از جمله نقش شخصیت اصلی و قربانی قتل، جیمیسون سلف، در قسمت «پرونده روح خشمگین». در فیلم «فینکس» محصول ۱۹۷۰، هارت در کنار جی سیلورهیلز در نقش تونتویِ «رنجر تنها»، نقش او را بازی کرد که در واقع هجو شخصیت‌های آن‌ها بود. آخرین حضور سینمایی هارت در فیلم «افسانه رنجر تنها» محصول ۱۹۸۱ بود که در آن در نقش یک سردبیر روزنامه ظاهر شد. او در سریال تلویزیونی «روزهای شاد» در نقش «رنجر تنها» در قسمت «آهای فونزی، خداحافظ» ظاهر شد. در این قسمت، فونزی که هنری وینکلر بازی می‌کند، در روز تولدش با قهرمان دوران کودکی خود، یعنی «رنجر تنها»، ملاقات می‌کند. دیگر حضور مهم هارت در اواخر دوران فعالیتش، در قسمتی از «بزرگترین قهرمان آمریکایی» به نام «قهرمانان من همیشه گاوچران بوده‌اند» بود، جایی که هارت برای شخصیت اصلی سخنرانی الهام‌بخشی درباره قهرمانی انجام می‌دهد.