آلدو بآلیو

کاتالدو بآلیو، متولد پالرمو در خانواده‌ای با وضعیت اقتصادی متوسط که اصالتاً اهل سان کاتالدو (کالابریا) بودند – و نام او نیز از همین نام گرفته شده است – در نهایت در سال ۱۹۶۱ به میلان نقل مکان کرد. او در آنجا از مدرسه بازیگری تئاتر آرسناله فارغ‌التحصیل شد و در اوایل دهه ۱۹۸۰ اجرای استندآپ را با جووانی استورتی آغاز کرد؛ کسی که بعدها با او گروه کمدی «آی ساجست‌نیابلی» را تشکیل داد. در سال ۱۹۸۵، او به همراه مارینا ماسیرونی، جیاکومو پورتتی و همچنین استورتی، اجرای خود را در استراحتگاه پالماسرا ویلیج در کالای گونونه در ساردینیا آغاز کرد. چندین کمدین دیگر ایتالیایی، از جمله استفانو بلیزاری (از گروه الیو اِ لِ استوری تِزِه)، جورجیو پورکارو، ماریو زوکا، مارینو گویدی و ارالدو مورتو نیز از همان گروه کمدی سر درآورده‌اند. همچنین در همان سال بود که پورتتی، استورتی و بآلیو گروه کمدی سه نفره «آلدو، جووانی و جیاکومو» را بنیان نهادند (که در ابتدا «گالینه وکیه فان بون برادرز» نام داشت).

بآلیو در دوران حضور در این گروه سه نفره، با گروه راک کمدی «الیو اِ لِ استوری تِزِه» نیز همکاری کرد: صدای او را می‌توان در آهنگ «میو کوجینو» (از آلبوم «ایت دِ فیکیس» محصول ۱۹۹۶) شنید که در آن انواع افسانه‌های محلی را در قالب خبرهایی که از یک پسرعموی فرضی شنیده شده، روایت می‌کند. او همچنین در تولید موزیک‌ویدئوی این آهنگ همکاری داشت. او در سال ۲۰۰۶ اولین تجربه خود را به عنوان صداپیشه در نسخه دوبله ایتالیایی فیلم فرانسوی «روحیه بد» تجربه کرد. او که توسط کارگردان، جوزپه تورناتوره، جذب شده بود، حتی نقش کوچکی هم در فیلم باریا داشت.