مورین اوسالیوان

مورین پائولا اوسالیوان در ۱۷ مه ۱۹۱۱ در شهرستان روستکامون ایرلند متولد شد. مادر آینده‌ی میا فارو، هم‌کلاسی ویوین لی در صومعه‌ی قلب مقدس در روهمپتونِ لندن بود. مورین حتی در دوران مدرسه نیز مشتاق حرفه‌ی بازیگری بود؛ او سخت مطالعه می‌کرد و کتاب‌های زیادی می‌خواند. وقتی فرصت بازیگری فراهم شد، گویی خود به سراغش آمد. فرانکی بورزاژ، کارگردان، زمانی در دوبلین مشغول فیلم‌برداری «آهنگ قلب من» (۱۹۳۰) بود که مورین که در آن زمان ۱۸ سال داشت، با او ملاقات کرد. بورزاژ پیشنهاد تست بازیگری داد و او آن را انجام داد. نتایج بسیار مساعد بود و او نقش آیلین اوبراین را از آن خود کرد. نقش او بسیار پررنگ بود، تا حدی که مورین برای تکمیل فیلم‌برداری به هالیوود رفت. مورین پس از رسیدن به کالیفرنیای آفتابی، زمان را برای گرفتن نقش‌هایی در فیلم‌های دیگر مانند «فقط تصور کن» (۱۹۳۰)، «پرنسس و لوله‌کش» (۱۹۳۰) و «پس لندن این است» (۱۹۳۰) از دست نداد. مورین چنان اوج گرفت که هم‌عصرانش در زمان شروع کار خود تنها می‌توانستند آرزوی چنین موفقیتی را داشته باشند. در سال ۱۹۳۲، مورین برای نخستین بار در فیلم «تارزان مرد میمون» (۱۹۳۲) با جانی ویس‌مولر، برنده مدال المپیک، همراه شد. پس از آن پنج فیلم دیگر از تارزان ساخته شد که آخرین آن‌ها «ماجراجایی جدید تارزان در نیویورک» (۱۹۴۲) بود. حماسه‌های تارزان جزو ماندگارترین مجموعه‌های ساخته‌شده تا به امروز به‌شمار می‌روند. اکثر مردم معتقدند که اگر استعدادهای بازیگری عالی، و البته زیبایی مورین اوسالیوان نبود، این فیلم‌ها موفق نمی‌شدند. اما او فراتر از نقش جین پارکر در فیلم‌های تارزان بود؛ او نقش‌های بزرگ دیگری داشت و در فیلم‌هایی چون «آتش درون» (۱۹۳۵)، «دیوید کاپرفیلد» (۱۹۳۵) و «آنا کارنینا» (۱۹۳۵) بازی‌های زیبایی ارائه داد. او در فیلم «غرور و تعصب» (۱۹۴۰) نیز بار دیگر اجرای درخشانی داشت. پس از دهه ۱۹۴۰، مورین فیلم‌های بسیار کمتری ساخت، اما نه به دلیل از دست دادن محبوبیت، بلکه به انتخاب خودش. کنار گذاشتن یک حرفه‌ی پردرآمد همیشه آسان نیست، اما او این کار را انجام داد زیرا می‌خواست زمان بیشتری را به همسرش، جان فارو، نویسنده استرالیایی، و هفت فرزندشان اختصاص دهد. این زوج از سال ۱۹۳۶ تا زمان مرگ جان در سال ۱۹۶۳ با هم ازدواج بودند. با این حال، او کاملاً بازنشسته نشد؛ مورین هنوز هم زمان‌هایی را برای حضور گاه‌به‌گاه در فیلم‌ها، تلویزیون یا تئاتر پیدا می‌کرد. فیلم‌بازانِ بعدی، او را به‌عنوان الیزابت آلورگ در فیلم پرطرفدار «پگی سو ازدواج کرد» (۱۹۸۶) به یاد می‌آورند. آخرین حضور او بر پرده‌ی نقره‌ای در فیلم «دزدان رودخانه» (۱۹۸۸) بود. پس از آن چند فیلم تلویزیونی ساخته شد، اما فقط تا سال ۱۹۹۶ ادامه داشت. او در نیوهمپشایر و آریزونا خانه‌هایی داشت و مورین در ۲۳ ژوئن ۱۹۸۸ در اسکاتسدله بر اثر حمله قلبی درگذشت. او ۸۷ سال داشت.