فریدریش هولندر

فریدریش هولندر (در تبعید نیز با نام فردریک هولاندر؛ زاده ۱۸ اکتبر ۱۸۹۶ – ۱۸ ژانویه ۱۹۷۶) آهنگساز فیلم و نویسنده آلمانی بود.

او در لندن متولد شد، جایی که پدرش، ویکتور هولاندر، آهنگساز اپرت، به عنوان مدیر موسیقی در سیرک بارنام و بیلی کار می‌کرد. هولاندر جوان پیشینه خانوادگی محکمی در موسیقی و تئاتر داشت: عموی او گوستاو، مدیر کنسرواتوار اشتِرن در برلین بود و عموی دیگرش، فلیکس هولاندر، نویسنده و منتقد نمایشنامه‌ای مشهور بود که بعدها با ماکس راینهارت در تئاتر دویچه همکاری می‌کرد.

در سال ۱۸۹۹ خانواده هولاندر به برلین بازگشتند؛ پدرش تدریس در کنسرواتوار اشتِرن را آغاز کرد و پسرش در کلاس پیشرفته انگلبرت هامپرینک شاگرد شد. او شب‌ها در اکران فیلم‌های صامت در سینماهای محلی پیانو می‌نواخت و هنر بداهه‌نوازی موسیقی را در خود پرورش داد. در ۱۸ سالگی، او به عنوان همراه پیانو (ریپتیتور) در تئاتر جدید آلمان در پراگ استخدام شد و همچنین مسئول سرگرمی نیروها در جبهه غربی جنگ جهانی اول بود.

او پس از پایان تحصیلات، برای تولیدات ماکس راینهارت موسیقی ساخت و با فضای کابارۀ برلین درگیر شد. او همراه با کورت توخولسکی، کابلاند، والتر مرینگ، میشا اسپولیانسکی و یوآخیم رینگناتس در مکان‌هایی مانند گروه «شال اونت راوخِ» راینهارت در گروه‌واره‌ی بزرگ نمایش، یا «وایلده بونه» به رهبری تروده هستربرگ در تئاتر دِس وستنس در شارلوتنبرگ فعالیت می‌کرد، جایی که در سال ۱۹۳۱ کابارۀ تینگِل-تنگِل-تئاتر را تأسیس کرد.

او در سال ۱۹۱۹ با بلاندین اِبینگر بازیگر ازدواج کرد و این زوج در سال ۱۹۲۶ از هم جدا شدند. دخترشان فیلین بعدها همسر کابرتیست، گئورگ کرایسلر شد. هولاندر موفقیت نهایی خود را زمانی تجربه کرد که موسیقی متن فیلم فرشته آبی (۱۹۳۰) را نوشت، که شامل محبوب‌ترین ترانه یعنی «دوباره عاشق شدن (دست خودم نیست)» بود که توسط مارلن دیتریش اجرا شد.

او در سال ۱۹۳۳ به دلیل اصالت یهودی خود ناچار شد آلمان نازی را ترک کند و ابتدا به پاریس رفت. سال بعد به ایالات متحده مهاجرت کرد و در آنجا برای بیش از صد فیلم موسیقی نوشت، از جمله درستی سوار بر اسب می‌شود (۱۹۳۹)، یک ماجرای بیگانه (۱۹۴۸)، پنج هزار انگشت دکتر تی (۱۹۵۳، نامزد جایزه اسکار) و سابرینا (۱۹۵۴). بسیاری از آهنگ‌های او دوباره توسط مارلن دیتریش مشهور شدند. او را می‌توان در فیلم یک ماجرای بیگانه (در آهنگ‌های «بازار سیاه»، «توهمات» و «ویرانه‌های برلین») به عنوان همراه پیانو مشاهده کرد. او چهار بار برای آهنگسازی نامزد جایزه اسکار شد. او تحت نام فردریک هولاندر، رمان نیمه‌خودزندگی‌نامه‌ای آن‌هایی که از زمین جدا شدند را نوشت که در سال ۱۹۴۱ منتشر شد؛ این کتاب جزئیات فرار از آلمان را شرح می‌دهد که بسیاری از اعضای یهودی صنعت فیلم پس از رسیدن نازی‌ها به قدرت و وضع قوانین نورنبرگ، انجام دادند.

در سال ۱۹۵۶ او به آلمان بازگشت و بار دیگر برای چندین سال به عنوان آهنگساز نمایش‌های ریوی در تئاتر دی کلاینه فرایت در مونیخ کار کرد. او در فیلم کمدی بیلی وایلدر با نام یک، دو، سه (۱۹۶۰) نقش کوتاه یک کاپلمایستر را بازی کرد. هولاندر در سال ۱۹۷۶ در مونیخ درگذشت و در قبرستان اوبرگیزینگ اوست‌فریدوف دفن شد.