نلا واکر

نلا واکر (۶ مارس ۱۸۸۶ – ۲۲ مارس ۱۹۷۱) در شیکاگو، ایلینوی متولد و بزرگ شد و در دوران نوجوانی، به همراه همسرش ویلبر مک، نیمی از گروه زوج واردیل «مک و واکر» را تشکیل داد. او تا سال ۱۹۲۹ فعالیت خود را در بازیگری فیلم آغاز کرده بود که اولین نقش سینمایی‌اش در فیلم «پاهای برنزه‌شده» در کنار سالی بلین، دوروتی رِویر، جِون کلاید و آرتور لیک بود. او در سال ۱۹۲۹ در سه فیلم ظاهر شد و به‌راحتی به دوران «فیلم‌های گویا» گذار کرد و در سال ۱۹۳۰ در چهار فیلم دیگر بازی کرد؛ احتمالاً دلیل این انتقال بی‌دردسر این بود که او هرگز بازیگر تثبیت‌شده‌ی فیلم‌های صامت نبود.

در سال ۱۹۳۱، دوران حضور او در سینما شکوفا شد و در آن سال در ده فیلم بازی کرد که پنج مورد از آن‌ها بدون ذکر نام در تیتراژ بود. ازدواج او مدت کوتاهی پس از اوج گرفتن فعالیت‌های سینمایی‌اش به پایان رسید و او بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۳ در پانزده فیلم ظاهر شد که تنها پنج مورد از آن‌ها بدون ذکر نام در تیتراژ بود. در سال ۱۹۳۵، فعالیت‌های هنری او بهبود یافت و بین آن سال تا ۱۹۳۸، در ۲۳ فیلم بازی کرد. بزرگ‌ترین حضور سینمایی او در آن دوره، در فیلم «دکتر کیلدر جوان» در کنار لیونل باری‌مور و لو ایرز بود. در طول دهه ۱۹۳۰، فعالیت‌های او پررنگ بود و با وجود اینکه هرگز یک «ستاره» تراز اول نبود، بارها نقش‌های بازیگری قابل‌توجهی داشت. او این دهه را با ۹ نقش سینمایی در سال ۱۹۳۹ به پایان رساند که تنها سه مورد از آن‌ها بدون ذکر نام در تیتراژ بود.

دهه ۱۹۴۰ از جهات بسیاری بازتاب‌دهنده‌ی موفقیت‌های دهه قبل بود و او از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۷ در ۳۷ فیلم ظاهر شد. در مراحل بعدی دوران حرفه‌ای خود و در حالی که بیش از ۶۰ سال داشت، برای مدتی فعالیت خود را کاهش داد و تا سال ۱۹۵۰ نقش جدیدی نگرفت؛ سالی که در فیلم «نانسی به ریو می‌رود» در کنار آن ساترن و کارمن میراندا بازی کرد. او در سال ۱۹۵۲ در دو فیلم دیگر ظاهر شد و سپس آخرین نقش بازیگری سینمایی خود را در سال ۱۹۵۴ در فیلم «سابرینا» در کنار هامفری بوگارت و آدری هپبورن تجربه کرد.