دارلینگ لگیتیموس

ماتیلدا ماری برتیلد پاروتا (۲۱ نوامبر ۱۹۰۷ – ۷ دسامبر ۱۹۹۹) که بیشتر با نام دارلینگ لگیتیموس شناخته می‌شود، بازیگر فرانسوی بود. او در سال ۱۹۸۳ برای بازی در فیلم «مزد ترس»، جایزه وولی کپ برای بهترین بازیگر زن را دریافت کرد.

او که در ۲۱ نوامبر ۱۹۰۷ در لو کاربت در مارتینیک به دنیا آمد، سال‌های اولیه زندگی خود را در کاراکاس، ونزوئلا گذراند. ماتیلدا پاروتا در سن ۱۶ سالگی به پاریس، فرانسه آمد تا رقصنده شود. او با ویکتور-اتین لگیتیموس، پسر هگسیپ ژان لگیتیموس، نماینده دولت، آشنا شد و بعدها همراه همیشگی او شد و پنج فرزند از او داشت.

او که برای مدت طولانی با نام میس دارلینگ شناخته می‌شد، بعدها تصمیم گرفت از نام دارلینگ لگیتیموس استفاده کند. او به عنوان رقصنده در «لا روب نِگر» (۱۹۲۵) در کنار جوزفین بیکر اجرا کرد و مدل پیکاسو و همچنین پول بل‌موندو، مجسمه‌ساز و پدر ژان-پل بل‌موندو، بازیگر، بود.

در طول دهه ۱۹۳۰، دارلینگ ترانه‌های کارائیبی متعددی از جمله بیگوین و مازورکا را نوشت، آهنگسازی کرد و خواند. او اغلب در کنار نوازندگان مشهور آن دوران، از جمله «په اِن کین سوسو» و گروه او، به اجرا پرداخت.

او همچنین در نمایشنامه‌های ژان ژنه (نِگرها) و ایمه سزر اجرا کرد. او در سینما توسط ریموند رولو در «جادوگران سالم» در کنار سیمون سینوره و ایو مونتان، و توسط انری ژرژ کلوزو در «مزد ترس» با حضور ساچا گیتری، ژان-کلود بریالی و برناردو برتولوچی کارگردانی شد.

در سال ۱۹۸۳، در سن ۷۶ سالگی، او جایزه وولی کپ را برای بهترین اجرای زنانه در «مواسترا ونیس»، برای نقش‌آفرینی‌اش در «مزد ترس» به کارگردانی هم‌وطنش اوزان پالسی، برنده شد. او در طول زندگی طولانی خود با تعداد زیادی از بازیگران مشهور، از جمله آرلتی، فرناندل، مارلون براندو و پیر براسور آشنا بود. او همچنین در تولیدات متعدد ORTF شرکت کرد که از میان آن‌ها، یک تله‌فیلم به کارگردانی ژان-کریستوف آورت، یعنی «چراگاه‌های سبز» (نوشته مارک کانلی) ساخته شد.

او در ۷ دسامبر ۱۹۹۹ در کرملین-بیکتر در وال دو مارن نزدیک پاریس در فرانسه درگذشت، در حالی که علیرغم امیدها برای نامزدی و دریافت جوایز، پس از فیلم «مزد ترس» دیگر نقشی بازی نکرد.

نویسنده، کالیث بیالا و لوک سنت-الوئی، بازیگر کارائیبی و نمایندگان گروه «لیبرته»، در مراسم سزار در سال ۲۰۰۰ روی صحنه آمدند تا ادعا کنند که او یکی از بزرگ‌ترین حضورها در صفحات تلویزیون فرانسه بوده است و به او ادای احترام عمومی کنند، چرا که برگزارکنندگان «فراموش کرده بودند» که از دارلینگ به عنوان یکی از بزرگ‌ترین فقدان‌های سال گذشته نام ببرند.