کلارنس میوس

کلارنس میوس (۱۴ اکتبر ۱۸۸۹ – ۱۳ اکتبر ۱۹۷۹) بازیگر، نویسنده، کارگردان، آهنگساز و وکیل آمریکایی بود. او در سال ۱۹۷۳ به تالار مشاهیر فیلم‌سازان سیاه پیوست. میوس نخستین سیاه‌پوستی بود که در یک فیلم «نقش اصلی» را ایفا کرد. او بیش از شصت سال بازیگری کرد و در بیش از ۱۵۰ فیلم حضور داشت.

او که در بالتیمورِ مریلند و فرزند الکساندر و مری میوس بود، در کالج دیکینسون در کارلایلِ پنسیلوانیا تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۱ مدرک حقوق بین‌الملل گرفت. او در دهه ۱۹۲۰، در دوران رنسانس هارلم، با دو تئاتر هارلم یعنی بازیکنان لینکلن و بازیکنان لافایت در نیویورک به بازیگری مشغول بود.

میوس مدتی به شیکاگو نقل‌مکان کرد و سپس به هالیوود رفت و در قلب‌های دی‌کسی (۱۹۲۹)، نخستین فیلم تماماً سیاه‌پوست، بازی کرد. او در پنجاه سال بعد، به‌طور منظم در نقش‌های فرعی و اصلی فعالیت داشت. میوس در زمان حضور در بازیکنان لافایت، تحت مدیریت تهیه کننده، رابرت لوی، بر روی آثاری کار می‌کرد که به بازیگران سیاه کمک می‌کرد تا به شهرت و احترام دست یابند. میوس در رابطه با اجرای نمایش دکتر جکیل و آقای هاید در تئاتر لافایت گفت که این نمایشنامه برای بازیگران و مخاطبان سیاه مرتبط است «زیرا به نوعی، داستان تمام مردان سیاه است. مردان سیاه نیز موجوداتی دوگانه بوده‌اند که در یک بدن ساکن هستند». میوس به عنوان خواننده اپرا، اجراکننده نمایش‌های مینسترل، و بازیگر وودویل و برادوی ظاهر شد؛ او همچنین ترانه، نمایشنامه و نمایش‌های کوتاه نوشت. در سال ۱۹۴۳، او با اجرای ران لیتل چیلان، نخستین کارگردان برادوی از تبار آفریقایی-آمریکایی شد.

میوس همچنین یکی از نویسندگان چندین ترانه مشهور بود. در سال ۱۹۳۱، او به همراه لئون رنه و اوتیس رنه، ترانه «وقتی زمان خواب در جنوب است» را نوشت که با نام «زمان خواب در جنوب» نیز شناخته می‌شود. این ترانه توسط نینا می مکینین در فیلم امن در جهنم (۱۹۳۱) خوانده شد و بعدها به ترانه شاخص لویی آرمسترانگ تبدیل گشت.

او ستاره اصلی فیلم زمین شکسته (۱۹۳۶) بود که داستان کشاورز سیاه‌پوستی را روایت می‌کرد که پسرش به شکلی معجزه‌آسا از تب نجات می‌یابد، آن هم از طریق دعای سوزناک پدر. این فیلم که در مزرعه‌ای در جنوب و با بازیگران غیرحرفه‌ای (به‌جز میوس) فیلم‌برداری شد، صحنه‌های ابتدایی خود را با نگاهی بسیار واقع‌گرایانه بر سختی‌های طاقت‌فرسای کشاورزان سیاه، همراه با صحنه‌های شخم زدن، متمرکز کرد. در سال ۱۹۳۸، میوس در فیلم روح جوانی، داستان خیالی یک بوکسور قهرمان که دارای کادر بازیگران تماماً سیاه بود، در کنار بوکسور، جو لوئیس، بازی کرد. میوس و لنگستون هیوز فیلمنامه راه رفتن به جنوب (۱۹۳۹) را نوشتند.

میوس در رشته‌های گسسته (۱۹۴۰)، در نقش نوازنده ویولن کنسرت ظاهر شد که با تمایل پسرش برای نواختن «سوینگ» مخالفت می‌کند. از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۶، میوس یکی از بازیگران ثابت نسخه هفتگی تلویزیونی کازابلانکا بود و نقش سم پیانیست را بازی کرد (نقشی که برای آن در فیلم اصلی وارنر برادرز در نظر گرفته شده بود) و در سال ۱۹۵۹، نقش پیتر، مرد عسل را در پورگی و بس بازی کرد.

او در مینی‌سریال تلویزیونی دیزنی، روباه مرداب ظاهر شد. از دیگر آثار سینمایی او می‌توان به باک و واعظ (۱۹۷۲)، بزرگترین ورزشکار جهان (۱۹۷۳) و نقش دستیار گازنگا، یعنی «اسنپر» در کار واش (۱۹۷۶) اشاره کرد. آخرین نقش بازیگری او در اسب سیاه (۱۹۷۹) بود.