دادلی نیکولز

دادلی نیکولز (۶ آوریل ۱۸۹۵ – ۴ ژانویه ۱۹۶۰) فیلمنامه‌نویس و کارگردان آمریکایی بود.

دادلی نیکولز در ۶ آوریل ۱۸۹۵ در واپاکونیتا، اوهایو به دنیا آمد. او در دانشگاه میشیگان تحصیل کرد و عضو فعال انجمن برادری سیگما در تتا خی بود.

نیکولز پس از فعالیت به عنوان خبرنگار در نیویورک ورلد، در سال ۱۹۲۹ به هالیوود نقل مکان کرد و به یکی از معتبرترین فیلمنامه‌نویسان دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ تبدیل شد. او طی سالیان متمادی در فیلم‌های بسیاری با کارگردان، جان فورد، همکاری کرد و همچنین برای همکاری‌هایش با جورج کوکور، هاوارد هاکس، فریتز لانگ و ژان رنوآر شناخته می‌شد.

نیکولز فیلمنامه‌نویس یا یکی از نویسندگان فیلم‌های مختلفی از جمله بزرگ کردن بیبی (۱۹۳۸)، دلیجان (۱۹۳۹)، برای که ناقوس به صدا در می‌آید (۱۹۴۳)، خیابان اسکارلت (۱۹۴۵)، و آن‌وقت دیگر کسی نماند (۱۹۴۵)، ناقوس‌های سنت مری (۱۹۴۵)، پینکی (۱۹۴۹) و ستاره قلعی (۱۹۵۷) بود.

نیکولز در ابتدا جایزه اسکار را که برای فیلم خبرچین دریافت کرده بود، به دلیل اختلاف میان صنف فیلمنامه‌نویسان و آکادمی هنرهای سینایی و علمی، نپذیرفت. او جایزه را در مراسم اسکار ۱۹۳۸ دریافت کرد. او در سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ به عنوان رئیس صنف فیلمنامه‌نویسان خدمت کرد.

او همچنین در نویسندگی مستند نبرد میدوی نیز مشارکت داشت که جایزه اسکار بهترین مستند بلند در سال ۱۹۴۲ را از آن خود کرد.

نیکولز سه فیلم دولت‌گرد (۱۹۴۳)، خواهر کنی (۱۹۴۶) و سوگواری برای الکترا (۱۹۴۷) را تهیه‌کنندگی و کارگردانی کرد و فیلمنامه‌ی آن‌ها را نیز نوشت.

او در سال ۱۹۵۴ جایزه لورل برای دستاوردهای فیلمنامه‌نویسی را از صنف نویسندگان آمریکا دریافت کرد.

او در سال ۱۹۶۰ بر اثر سرطان در هالیوود درگذشت و در قبرستان هالیوود فوراور به خاک سپرده شد.