بری فیتزجرالد

او برادر آرتور شیلدز، بازیگر، است که با او در چندین فیلم، از جمله برجسته‌ترین آن‌ها یعنی مرد آرام (۱۹۵۲) ساخته‌ی جان فورد، هم‌بازی بود. او یکی از معدود بازیگران نقش‌های مکمل است که توانست به جایگاه ستاره‌بودن دست یابد.

فیتزجرالد تنها بازیگری بود که تا به حال توانسته است برای یک نقش واحد، در یک سال نامزد جایزه اسکار در دو بخش بهترین بازیگر نقش اول مرد و بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شود. این تقدیر برای فیلم دارم راه می‌آیم (۱۹۴۴) بود. پس از اینکه او این نامزدی دوگانه را دریافت کرد، آکادمی بلافاصله قوانین خود را تغییر داد تا از تکرار این اتفاق جلوگیری کند؛ قوانینی که تا به امروز بدون تغییر باقی مانده‌اند.

بری فیتزجرالد، یکی از بهترین بازیگران نقش‌های مکمل هالیوود و یکی از چیره‌دست‌ترین بازیگرانی که با حضور در صحنه، توجه‌ها را به خود جلب می‌کرد، با نام ویلیام جوزف شیلدز در سال ۱۸۸۸ در دوبلین ایرلند به دنیا آمد. این مرد کوچک‌جثه‌ی ایرلندی با لهجه‌ی جذاب و تو دل‌برویش که برای ورود به حرفه‌ی بانکداری تحصیل کرده بود، در دهه‌ی ۱۹۲۰ به بازیگری علاقه‌مند شد و به گروه معتبر جهانی اَبی پلیرز در دوبلین پیوست. او متعاقباً در نمایش تئاتریِ تئاتر اَبی از نمایشنامه‌ی جونو و پایکاک نوشته‌ی شان اوکیسی بازی کرد؛ نقشی که او در اولین حضور سینمایی خود در سال ۱۹۳۰ برای کارگردانی به نام آلفرد هیچکاک نیز بازآفرینی کرد. در سال ۱۹۳۵، جان فورد او را برای حضور در اقتباس سینمایی از یکی دیگر از شاهکارهای اوکیسی، یعنی گاوآهن و ستاره‌ها (۱۹۳۶)، به ایالات متحده کشاند. فیتزجرالد در هالیوود ساکن شد و پس از آن اجراهای درخشانی در فیلم‌هایی چون سفر طولانی به خانه (۱۹۴۰)، دره من چقدر سبز بود (۱۹۴۱)، جز دل‌های تنها (۱۹۴۴)، و آن وقت دیگر کسی نماند (۱۹۴۵)، دو سال پیش از دکل (۱۹۴۶) و احتمالا نقشی که بیش از همه برای آن شناخته می‌شود، یعنی مرد آرام (۱۹۵۲) ارائه داد. او برای ایفای نقش پدر فیتزگیبونِ بدخلق و سالخورده در فیلم دارم راه می‌آیم (۱۹۴۴)، جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را از آن خود کرد. او همچنین برای همان نقش نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد و تنها بازیگری بود که تا به حال چنین افتخاری نصیبش شده است. بری فیتزجرالد در سال ۱۹۶۱ در دوبلین محبوبش درگذشت.