گر دوانی

گر دوانی در اکوبو، سودان جنوبی متولد شد. او پنجمین فرزند از ده فرزندِ میان مادرش نیاثاک موآن ونگ و پدرش تاباک دوانی وانبی‌ل است. او در دوران جنگ دوم داخلی سودان، به زور به عنوان سرباز کودک استخدام شد. با این حال، دوانی موفق شد برای دومین بار در سن ۱۴ سالگی به اتیوپی فرار کند، سپس به کنیا رفت و در نهایت وقتی تنها شانزده سال داشت به ایالات متحده پناهنده شد و بدین ترتیب یکی از «پسرهای گمشده سودان» شد. دوانی اولین نقش بازیگری خود را در فیلم کمدی فلسفی «من عاشق هاکابی‌ها هستم» (۲۰۰۴) تجربه کرد که در آن نقش پناهنده‌ای به نام استفن نیمیری را بازی می‌کرد. دوانی برای این نقش انتخاب شد زیرا دیوید او. راسل، تهیه‌کننده و کارگردان فیلم، به دنبال کسی بود که تجربه واقعی پناهندگی را از سر گذرانده باشد. در سال ۲۰۱۰، دوانی در فیلم دیگری از راسل به نام «مبارز» با بازی مارک والبرگ و کریستین بیل، حضور کوتاهی داشت که نام او در تیتراژ ذکر نشده است. او بعدها نقش بسیار مهمی در درام «شهر بی‌قرار» (۲۰۱۱) ایفا کرد. در سال ۲۰۱۰، او تهیه‌کنندگی و بازیگری مستند «گر: جدا بودن» را بر عهده داشت؛ مستندی درباره جست‌وجوی خانواده‌اش پس از ۱۸ سال جدایی، سفر طولانی او از یک کودک جنگی به یک پناهنده و سپس یک بازیگر هالیوودی و مدل بین‌المللی، بازگشت او به سودان جنوبی، اولین رأی دادن او و جشن گرفتن استقلال تازه‌به‌دست‌آورده‌ی کشور در ۹ ژوئیه ۲۰۱۱.