رد باتنز

اگرچه رد باتنز بیشتر با عنوان یک کمدین استندآپ شناخته می‌شود، اما او یک ترانه‌سرای موفق، بازیگری برنده جایزه اسکار (و نامزد دو جایزه گلدن گلوب) و خواننده‌ای کاربلد نیز هست. او که با نام اصلی آرون چوات در ۵ فوریه ۱۹۱۹ (دلو) در محله لور ایست ساید نیویورک متولد شد، قدش ۱.۶۸ متر بود. باتنز (که نام خود را از اونیفورمی که هنگام کار به عنوان پادوِ آوازخوان می‌پوشید گرفته بود) که با نام سرجوچ دوم رد باتنز نیز شناخته می‌شد، فعالیت هنری خود را از کودکی با آواز خواندن در گوشه خیابان‌ها آغاز کرد. او در ۱۶ سالگی در قالب یک گروه کمدی در منطقه تفریحی مشهور کتسکیلز در شمال ایالت نیویورک مشغول به کار شد (شریک او بازیگر آینده، رابرت آلدا، بود). باتنز به عنوان کمدین در نمایش‌های بورلسک کار کرد و حتی در سال ۱۹۴۲ نقشی در نمایشنامه برادوی «ویکی» ایفا کرد. او اندکی بعد به سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده پیوست و در سال ۱۹۴۳ برای بازی در نمایشنامه نظامی موس هارت به نام «پیروزی بالدار» در برادوی انتخاب شد و بلافاصله پس از آن برای ساخت نسخه سینمایی آن راهی هالیوود شد. او پس از ترخیص از خدمت نظامی، به برادوی بازگشت و هم در نمایشنامه‌ها و هم به عنوان کمدین در کنار چندین ارکستر بیگ‌بند فعالیت کرد. او آن‌چنان موفق بود که سریال تلویزیونی مخصوص به خود، «نمایش رد باتنز» (۱۹۵۲) را از شبکه سی‌بی‌اس داشت. این سریال سه سال طول کشید و جایزه امی برای بهترین کمدین را برای باتنز به ارمغان آورد. او در سال‌های بعد به طور مستمر کار کرد و در سال ۱۹۵۷ با بازی در درام «سایونارا» (۱۹۵۷) در کنار مارلون براندو، به موفقیت بزرگ سینمایی دست یافت؛ او در این فیلم نقش سرباز آمریکایی مستقر در ژاپن را بازی کرد که به دلیل عشق به یک زن ژاپنی، با فشارهای اجتماعی و نژادپرستانه هر دو فرهنگ آمریکا و ژاپن دست‌وپنجه نرم می‌کرد. بازی او منجر به دریافت جایزه اسکار شد و نقش‌های سینمایی بیشتری در پی آن آمد. او در «طولانی‌ترین روز» (۱۹۶۲) نقش یک چترباز را بازی کرد، و برای فیلم‌های «هارلو» (۱۹۶۵) و بار دیگر برای «آن‌ها اسب‌ها را می‌کشند، نه؟» (۱۹۶۹) نامزد جایزه گلدن گلوب شد. او در سریال تلویزیونی «زندگی دوگانه هنری فایف» (۱۹۶۶) نقش‌آفرینی کرد و تقریباً در هر نوع برنامه تلویزیونی که وجود دارد، از برنامه‌های متنوع گرفته تا کمدی و سریال‌های خانوادگی، فعالیت داشته است. او در دهه ۱۹۷۰ به دلیل حضور در برنامه «تخریب مشاهیر دین مارتین» که در آن نمایش «هرگز شام نداشتم» را با استقبال بسیار زیادی اجرا کرد، شهرت بیشتری یافت. او سال‌ها در لاس‌وگاس اجرا کرده است، ستاره‌ای در بلوار هالیوود (نبش هالیوود و واین) دارد و در تلتهون‌ها و رویدادهای خیریه متعددی شرکت کرده که به همین دلیل از سوی سازمان‌هایی چون فرایرز کلاب و بیمارستان سیتی آف هوپ مورد تجلیل قرار گرفته است. او در ۱۳ جولای ۲۰۰۶ در سن ۸۷ سالگی در سنچری سیتی کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا بر اثر بیماری عروقی درگذشت.