ماریا میکی

ماریا میکی (۱۴ مه ۱۹۲۱ – ۷ آوریل ۱۹۸۰) بازیگر نقش‌های مکمل ایتالیایی بود که با روبرتو روسلینی در دو شاهکار اولیه‌ی نئورئالیسم او، یعنی رم، شهر باز و پیزا، همکاری کرد.

میکی ابتدا به عنوان تایپیست در یک مؤسسه حقوقی و سپس به عنوان سالن‌دار در تئاترو کواترو فونتانه در رم کار می‌کرد. در فصل ۱۹۴۲-۱۹۴۳، او مورد توجه قرار گرفت و نقش‌های کوچکی را در همراهی با سرجیو توفانو و دیانا توریری بازی کرد. ایرنه بیگناردی، منتقد، او را «زنی بسیار نزدیک به مقاومت و حزب کمونیست» نامید. در سال ۱۹۴۸، او با کریستین-ژاک در ساعت پاریس همکاری کرد. او در سپتامبر ۱۹۴۹ با دوک آگوستو تورلونیا ازدواج کرد و دنیای سینما را به مقصد تئاتر، به‌ویژه برای همکاری با کارگردان، گوئیدو سالوینی، ترک کرد. این ازدواج در سال ۱۹۵۶ در سان مارینو باطل شد. او در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ فعالیت سینمایی خود را از سر گرفت که در این دوران ۱۲ فیلم بازی کرد، از جمله آخرین تانگو در پاریس ساخته برناردو برتولوسی و سالون کیتی ساخته تینتو براس که آخرین فیلم او بود.