آیلین هکارت

آیلین هکارت بازیگر آمریکایی تئاتر، سینما و تلویزیون بود. او که با نام اصلی آنا آیلین هربرت زاده شد، فعالیت حرفه‌ای‌اش نزدیک به ۶۰ سال طول کشید. او نخستین بار برای ایفای نقش روزمری سیدنی، معلم مدرسه، در نسخه اصلی نمایش پیک‌نیک در برادوی نوشته ویلیام اینج در سال ۱۹۵۳ شناخته شد. او برای ایفای نقش مادرِ بیش از حد نگرانِ پسر نابینای بزرگسال در فیلم پروانه‌ها آزادند، نقشی که پیش از بازی در فیلم، آن را در برادوی ایفا کرده بود، برنده‌ی جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل شد.

او اغلب نقش مادرها را بازی می‌کرد، از جمله مادر راکی گراتسیانو در فیلم کسی آن بالا دوستم دارد؛ مادر کودکی که به قتل رسیده در فیلم دانه بد؛ مادر سالخورده‌ی پسری که با او از هم دور شده در تولید پی‌بی‌اس از نمایشنامه تک‌پرده‌ای برای من جایی در فارست لا اون؛ مادرِ سلطه‌گر کارآگاهی که جورج سیگال نقش او را بازی کرد در فیلم راهی برای رفتار با یک خانم نیست؛ مادر خبرنگار جک استاین در سریال کمدی موقعیت تلویزیونی عشق و جنگ در دهه ۱۹۹۰؛ مادرِ دو شخصیت متفاوت در سریال عامیانه روزانه یک زندگی برای زندگی در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰؛ و مادرِ مداخله‌گرِ زنی که همسرش او را رها کرده (با بازی دایان کیتون) در باشگاه همسران اول، که آخرین نقش سینمایی او بود. او همچنین در سریال کمدی موقعیت دهه ۱۹۷۰، نمایش شیطان مری تایلر مور، نقش تکرارشونده‌ی خاله فلو مردیت، خبرنگار زن مشهور را بازی کرد که آن را در سریال اسپین‌آف بعدی، لو گرنت نیز تکرار کرد.

او علاوه بر جایزه اسکار، دو جایزه امی برای برای من جایی در فارست لا اون و عشق و جنگ، و یک جایزه گلدن گلوب برای دانه بد دریافت کرد. او همچنین در سال ۲۰۰۰ جایزه ویژه تونی برای دستاوردهای مادام‌العمر را دریافت کرد و ستاره‌ای در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود دارد. او آخرین حضور بازیگری خود را در سال ۲۰۰۰ و در سن ۸۰ سالگی در یک تولید آف-برادوی به نام گالری ویورلی، که در آن نقش اصلی یک مادربزرگ سالخورده مبتلا به آلزایمر را بازی کرد، تجربه نمود.