کلر تروور

کلر تروور (زاده وملینگر؛ ۸ مارس ۱۹۱۰ – ۸ آوریل ۲۰۰۰) بازیگر آمریکایی بود. او از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۸۲ در ۶۵ فیلم بلند بازی کرد و برای نقشی که در کی لارگو (۱۹۴۸) ایفا کرد، برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل شد؛ او همچنین برای نقش‌هایش در بلندپروازی (۱۹۵۴) و بن‌بست (۱۹۳۷) نامزد دریافت جایزه شد. تروور در فیلم دلیجان (۱۹۳۹) با نامی بالاتر از جان وین در فهرست بازیگران قرار داشت.

دوران بازیگری تروور بیش از هفت دهه به طول انجامید و شامل موفقیت‌هایی در تئاتر، رادیو، تلویزیون و سینما بود. او اغلب نقش زنان بلوندِ سرسخت و هر نوع نقش «دختر بد» متصور را ایفا می‌کرد.

او اولین حضور خود در تئاتر را در تابستان ۱۹۲۹ با یک گروه تئاتر ریپرتوار در آن آربر، میشیگان تجربه کرد. او متعاقباً به نیویورک بازگشت و در تعدادی از فیلم‌های کوتاه ویتافون که در بروکلین فیلم‌برداری شده بودند، ظاهر شد و در تئاتر تابستانی نیز اجرا کرد. در سال ۱۹۳۲، او در نمایش ویستلینگ این داکرک به عنوان نقش اصلی زن در برادوی ایفای نقش کرد.

تروور نخستین حضور سینمایی خود را در جیمی و سالی (۱۹۳۳) تجربه کرد. از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۸، تروور در ۲۹ فیلم بازی کرد که اغلب در آن‌ها نقش اصلی یا نقش قهرمان داستان را بر عهده داشت. در سال ۱۹۳۷، او دومین بازیگر نقش اصلی (پس از سیلویا سیدنی که نامش در صدر فهرست بود) در فیلم بن‌بست (۱۹۳۷) در کنار هامفری بوگارت بود که منجر به نامزدی او برای جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل شد. از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۰، او در حالی که به ساخت فیلم ادامه می‌داد، در سریال رادیویی محبوب بیگ تاون در کنار ادوارد جی. رابینسون ظاهر شد. در اوایل دهه ۱۹۴۰، او همچنین یکی از بازیگران ثابت برنامه نمایش اولد گلد دان آمچه در شبکه رادیویی ان‌بی‌سی رد بود و در اجرای نمایش‌های نوشته مارک هلینگر با آمچه هم‌بازی بود. در سال ۱۹۳۹، او به عنوان یک هنرپیشه نقش اولِ کارکشته تثبیت شده بود. یکی از ماندگارترین اجراهای او در این دوره، فیلم وسترن دلیجان (۱۹۳۹) است.

دو مورد از ماندگارترین نقش‌های تروور در مقابل دیک پاول در قتل، محبوب من (۱۹۴۴) و در کنار لارنس تیرنی در متولد شده برای کشتن (۱۹۴۷) بود. تروور در کی لارگو (۱۹۴۸)، نقش گی دان را ایفا کرد؛ خواننده شب‌های باشگاهی و معشوقه یک گانگستر که به دوران اوج خود پایان داده بود. او برای این نقش برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل شد. سومین و آخرین نامزدی اسکار او برای بازی در بلندپروازی (۱۹۵۴) بود. در سال ۱۹۵۷، او برای نقش خود در اپیزود «دادسورث» از مجموعه نمایش‌های پرودیوسرز، برنده جایزه امی شد. تروور در دهه ۱۹۵۰ به نقش‌های مکمل روی آورد و حضور او پس از اواسط دهه ۱۹۶۰ بسیار کم شد. او در فیلم بوسه‌ام را خدا (۱۹۸۲) نقش شارلوت، مادر کی (سالی فیلد) را بازی کرد. آخرین نقش تلویزیونی او مربوط به فیلم تلویزیونی نورمن راکول، پیوند‌های خانوادگی در سال ۱۹۸۷ بود. تروور در سال ۱۹۹۸ در هفتادمین مراسم اسکار حضور مهمان داشت.

به پاس خدماتش به صنعت سینما، ستاره‌ای در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود در شماره ۶۹۳۳ بلوار هالیوود دارد.