بینگ کرازبی

هری لیلیس «بینگ» کرازبی جونیور (۳ مه ۱۹۰۳ – ۱۴ اکتبر ۱۹۷۷) خواننده، کمدین و بازیگر آمریکایی بود. کرازبی که نخستین ستاره چندرسانه‌ای بود، از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۵۴ در فروش صفحه‌های موسیقی، رتبه‌بندی رادیویی و میزان فروش فیلم‌های سینمایی پیشرو بود. اوایل دوران کاری او با نوآوری‌هایی در ضبط موسیقی همزمان بود که به او اجازه داد سبک خوانندگی صمیمانه‌ای را توسعه دهد؛ سبکی که بر بسیاری از خوانندگان مرد پس از او، از جمله پری کومو، فرانک سیناترا، دیک هیمز و دین مارتین تأثیر گذاشت. مجله یانک می‌گفت که او در طول جنگ جهانی دوم «کسی بود که بیشترین کار را برای روحیه نیروهای نظامی اعزامی به خارج از کشور انجام داده است». در سال ۱۹۴۸، نظرسنجی‌های آمریکایی او را به عنوان «تحسین‌شده‌ترین مرد زنده»، پیش از جکی رابینسون و پاپ پیوس دوازدهم، اعلام کردند. همچنین در سال ۱۹۴۸، مجله موسیقی دیجست تخمین زد که ضبط‌های او بیش از نیمی از ۸۰,۰۰۰ ساعت هفتگی اختصاص‌یافته به موسیقی ضبط‌شده‌ی رادیویی را پر می‌کرد.

کرازبی برای نقش پدر چاک اومالی در فیلم سینمایی «در راه من» محصول ۱۹۴۴، جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را برد و سال بعد برای بازخوانی این نقش در مقابل اینگرید برگمن در فیلم «زنگ‌های سنت مری» نامزد شد؛ او اولین نفر از شش بازیگری شد که دو بار برای بازی در نقش یک شخصیت واحد نامزد دریافت کردند. در سال ۱۹۶۳، کرازبی نخستین جایزه دستاورد جهانی گرمی را دریافت کرد. او یکی از ۳۳ شخصی است که در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود، در دسته‌های فیلم‌های سینمایی، رادیو و ضبط صوتی، سه ستاره دارد. او همچنین به دلیل همکاری با دوست دیرینه خود، باب هوپ، که در فیلم‌های سری «در راهِ...» از ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۲ ستاره بودند، شناخته می‌شد.

کرازبی بر توسعه صنعت ضبط موسیقی پس از جنگ تأثیر گذاشت. او پس از مشاهده نمایش یک دستگاه ضبط نوار استریو با کیفیت پخش آلمانی که توسط جان تی. مولین به آمریکا آورده شده بود، ۵۰,۰۰۰ دلار در یک شرکت الکترونیکی کالیفرنیایی به نام آمپکس سرمایه‌گذاری کرد تا از آن دستگاه‌ها کپی ساخته شود. او سپس شرکت ای‌بی‌سی را متقاعد کرد که به او اجازه دهد برنامه‌هایش را ضبط کند. او نخستین هنرمندی شد که برنامه‌های رادیویی خود را پیش از پخش ضبط کرد و ضبط‌های تجاری خود را روی نوار مغناطیسی مستر کرد. او از طریق رسانه ضبط، برنامه‌های رادیویی خود را با همان ابزارهای کارگردانی و مهارت‌هایی (تدوین، برداشت مجدد، تمرین، تغییر زمان) می‌ساخت که در تولید فیلم‌های سینمایی استفاده می‌شد؛ رویه‌ای که به یک استاندارد صنعتی تبدیل شد. علاوه بر فعالیت‌هایش در زمینه ضبط صوتی اولیه، او به تأمین مالی توسعه نوار ویدئویی کمک کرد، ایستگاه‌های تلویزیونی خرید، اسب‌های مسابقه‌ای پرورش داد و مالک مشترک تیم بیسبال پیتسبرگ پایرتس بود.