میشل پیکولی

میشل پیکولی فرزند هنری پیکولی، نوازنده ویولن، و مارسل اکسپر-بزانسون (۱۸۹۲-۱۹۹۰)، نوازنده پیانو و دختر چارلز اکسپر-بزانسون، صنعتگر و سیاستمدار فرانسوی بود. در سال ۱۹۵۴، میشل پیکولی با الئونور هیرت، بازیگر، ازدواج کرد که از او دختری به نام آن-کوردلیا پیکولی داشت. او در سال ۱۹۶۶ با ژولیت گرکو، خواننده، و سپس در سال ۱۹۷۸ با لودیوین کلرک، فیلمنامه‌نویس، ازدواج کرد که با هم دو فرزند لهستانی‌تبار به نام‌های اینورد و میسیا را به فرزندی پذیرفتند.

در حالی که پیکولی جوان در آسایشگاهی برای کودکان مشکل‌دار قرار داشت، تعهدات او در تقابل با پدربزرگ مادری‌اش بود؛ سناتور جمهوری سوم، تامین‌کننده مالی حزب رادیکال و نقاش صنعتی مهمی که توسط چپ‌های اتحادیه کارگری و ژرژ کلمانسو متهم شده بود که با استفاده از سفیدِ سربی که باعث مسمومیت با سرب می‌شود، کارگران خود را مسموم کرده است.

میشل پیکولی سپس آموزش بازیگری را ابتدا با آندره باور-تراو و سپس در دوران سیمون گذراند. پس از حضور به عنوان هنرور در فیلم «طلسم‌ها» ساخته کریستین-ژاک در سال ۱۹۴۵، میشل پیکولی نخستین حضور سینمایی خود را با فیلم «نقطه سپیده‌دم» ساخته لویی داکن تجربه کرد. او در تئاتر با گروه‌های رنو-بارو و گرنیه-هوسو و همچنین در تئاتر بابیلون خودنمایی کرد. او که در فیلم «کان‌کان فرانسوی» ساخته ۱۹۵۴ مورد توجه قرار گرفت، به بازیگری صحنه ادامه داد و با کارگردانانی چون ژاک اودیبرتی، ژان ویلار، ژان-ماری سورو، پیتر بروک، لوک بوندی، پاتریس شرو و آندره آنگل همکاری کرد و همچنین با فیلم‌های تلویزیونی عامه‌پسند شناخته شد. او که پس از سوگ در خانواده به ملحد تبدیل شده بود، در سال ۱۹۵۶ با لویی بونوئل ملاقات کرد و از سر طنز، نقش یک کشیش را در «مرگ در این باغ» ایفا کرد. در سال ۱۹۵۹، او فیلم کوتاه «قرار ملاقات کریسمس» ساخته آندره میشل را که بر اساس داستان کوتاه «کریسمسِ پاک‌کن کوچک» نوشته مالک اواری بود، در الجزیره فیلمبرداری کرد. دهه ۱۹۶۰ دوران اوج او بود؛ او با فیلم «دولو» ساخته ژان-پیر ملویل مورد توجه قرار گرفت و با فیلم «تحقیر» ساخته ژان-لوک گدار در کنار بریژیت باردو، در سطح بین‌المللی شناخته شد. از آن پس، او با بزرگترین فیلمسازان فرانسوی و بین‌المللی همچون آلفرد هیچکاک، لویی بونوئل، یوسف شاهین، مانوئل د اولیورا... همکاری کرد.

او دهه ۱۹۸۰ را با دریافت جایزه بهترین بازیگر در جشنواره کن در سال ۱۹۸۰ برای فیلم «پرش در خلاء» ساخته مارکو بلکئو، و جایزه جشنواره برلین در سال ۱۹۷۲ برای فیلم «یک ماجرای عجیب» ساخته پیر گرانیه-دفِر شروع کرد. او پیش از آنکه دستی به کارگردانی بزند، با ژاک دوئیون و لئوس کاراکس همکاری کرد. در سال ۲۰۰۱، او نهمین جایزه اروپایی تئاتر را دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۷ عضو هیئت داوران شصتمین جشنواره فیلم کن بود که استفن فرز ریاست آن را بر عهده داشت. در سال ۲۰۱۱، او در فیلم «ما پاپ داریم» ساخته نانی مورتی بازی کرد. آخرین فیلمی که میشل پیکولی در آن ظاهر می‌شود، فیلم «طعم میلی‌ها» ساخته توماس دو تیر در سال ۲۰۱۳ است.

میشل پیکولی که از نظر سیاسی به چپ گرایش داشت و عضو جنبش صلح (کمونیست) بود، با مواضع خود علیه جبهه ملی و فعالیت در سازمان عفو بین‌الملل متمایز شد.

میشل پیکولی در ۱۲ مه ۲۰۲۰ در پی سکته مغزی در عمارت خود در سن-فیلبِر-سور-ریزِل در اور درگذشت. مراسم خاکسپاری او در ۱۹ مه ۲۰۲۰ در اِورو برگزار می‌شود که در آن پیکولی سوزنده شده و خاکستر او در املاک خانوادگی پخش خواهد شد.