ریشارد واگنر

ویلهلم ریشارد واگنر (زاده ۲۲ مه ۱۸۱۳ – ۱۳ فوریه ۱۸۸۳) آهنگساز، کارگردان تئاتر، جدلی‌نویس و رهبر ارکستر آلمانی بود که عمدتاً برای اپراهایش (یا آن‌گونه که برخی آثار متأخر او بعدها شناخته شدند، «درام‌های موسیقی») شهرت دارد. برخلاف بیشتر آهنگسازان اپرا، واگنر برای هر یک از آثار نمایشی خود هم متن (لیبرتو) و هم موسیقی می‌نوشت.

او این دیدگاه را در مجموعه‌ای از جستارها که بین سال‌های ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۲ منتشر شد، توصیف کرد. واگنر این ایده‌ها را به‌طور کامل در نیمه اول چرخه‌ی چهار اپراییِ «رینگ حلقه‌ی نیبلونگ» محقق ساخت. آثار او، به‌ویژه آثار دوره‌ی متأخرش، به دلیل بافت‌های پیچیده، هارمونی‌ها و ارکستراسیون غنی، و استفاده‌ی پرجزئیات از لایت‌موتیف‌ها (عبارات موسیقیایی مرتبط با شخصیت‌ها، مکان‌ها، ایده‌ها یا عناصر داستان) متمایز هستند. پیشرفت‌های او در زبان موسیقی، مانند کروماتیسم مفرط و تغییر سریع مراکز تونال، تأثیر زیادی بر توسعه‌ی موسیقی کلاسیک گذاشت. اثر او، «تریستان و ایزولده»، گاهی به‌عنوان نقطه‌ی آغاز موسیقی مدرن توصیف می‌شود.

او به‌طور مشهودی برای «رینگ حلقه‌ی نیبلونگ» (WWV ۸۶) شناخته می‌شود که مجموعه‌ای از چهار درام موسیقی حماسی به زبان آلمانی است که توسط ریشارد واگنر آهنگسازی شده است. این آثار به‌طور آزادانه بر اساس شخصیت‌هایی از اساطیر نورس و «نیبلونگ‌لید» ساخته شده‌اند.

چهار بخش تشکیل‌دهنده‌ی چرخه‌ی رینگ به ترتیب عبارتند از: «طلای راین»، «والکیر»، «زیگفرید» و «غروب خدایان».

واگنر تئاتر اپرای مخصوص به خود را با نام «فست‌اشپیل‌هاوس بایرویت» ساخت که بسیاری از ویژگی‌های طراحی نوآورانه را در خود داشت. «رینگ» و «پارسیفال» نخستین بار در اینجا اجرا شدند و مهم‌ترین آثار نمایشی او همچنان در جشنواره‌ی سالانه‌ی بایرویت که توسط نوادگان او اداره می‌شود، اجرا می‌گردند. تفکرات او درباره‌ی مشارکت نسبی موسیقی و درام در اپرا بار دیگر تغییر کرد و او برخی فرم‌های سنتی را در چند اثر نمایشی آخر خود، از جمله «استادان آوازخوان نورنبرگ»، دوباره معرفی کرد.