سیم

سیم (با نام اصلی سیمون ژاک اوژن بری‌یر؛ زاده ۲۱ ژوئیه ۱۹۲۶ – ۶ سپتامبر ۲۰۰۹) کمدین، بازیگر و نویسنده فرانسوی بود. او بخشی از تیم برنامه رادیویی و تلویزیونی «لِ گروس تِت» بود. او همچنین نقش گِریاتریکس را در فیلم‌های «آستریک و اوبلیکس در برابر سزار» و «آستریک در بازی‌های المپیک» بازی کرد.

سیمون ژاک اوژن در ۲۱ ژوئیه ۱۹۲۶ از آنِ مهندس، آنری بری‌یر و همسرش، ماری-تِرِز (زاده بونمازو) زاده شد. در زمان تولد او، آنری برق‌کارِ کارگردان، ابل گانس، و بدلِ دوربین در فیلم «ناپلئون» بود.

خانواده در آپارتمان کوچکی در خیابان دو فِر-آ-مول، در منطقه سینمایی ناحیه پنجم پاریس زندگی می‌کردند، جایی که سیمون بیشتر سال‌های کودکی خود را در آپارتمان‌های شماره ۲۶ و سپس ۲۸ گذراند. در سنین بسیار پایین، دایی روسی او که در شرکت سنکرو-استاندارد کار می‌کرد، بری‌یر را برای دیدن اولین فیلم‌های فنرال (گوینده‌دار) با خود برد؛ تجربه‌ای که او تمام عمر به یاد داشت.

در سال ۱۹۳۶، خانواده به نانت نقل مکان کردند، یعنی زمانی که بری‌یر پدر، در سینمای لو مجستیک (که بعدها الیمپیک و سپس لا فابریک نامیده شد) به عنوان تکنسین مشغول به کار شد.

بری‌یر در یازده سالگی گروه کمدی‌ای به نام «سیم-آرت» تأسیس کرد (طبق منابع دیگر، در چهارده سالگی). در سال ۱۹۳۹، سیم به همراه دوستش جوجو، اولین جایزه خود را در مسابقه چهره خندان که در ۱۵ اوت در سنت-ژولین-دو-کونسل برگزار شده بود، کسب کرد. آن‌ها در چهارده سالگی مدرسه را تعطیل کردند و در یک زیرزمین نمایش‌های کوتاه اجرا کردند و نامه‌های جعلی به مدرسه‌شان نوشتند تا غیبت خود را توجیه کنند. سیمون بعدها در دانشکده فنی دو لانی در نانت تحصیل کرد.

در سال ۱۹۴۱، والدین او مدیریت یک سینما به نام لِ اِدِن را در شهر کوچک آنسنی (بین نانت و آنژه) بر عهده گرفتند. خانواده در سال ۱۹۴۲ از نانت به آنسنی نقل مکان کردند و سینما را دوباره بازگشایی کردند. سیم تحصیلات خود را در دبیرستان ژوبر دِ آنسنی ادامه داد و در کسب‌وکار خانوادگی به عنوان فیلم‌دار کار می‌کرد.

در سال ۱۹۴۶، خانواده بری‌یر کار در آنسنی را متوقف کردند تا یک شرکت پخش فیلم در رن تأسیس کنند که البته موفقیت‌آمیز نبود. والدین بری‌یر به آنسنی بازگشتند اما سیم که حالا متاهل شده بود، به عنوان فیلم‌دار در «لو رویال» در رن ماند. این مکان همچنین اجراهای موسیقی برگزار می‌کرد، بنابراین سیم شاهد اجراهایی از ادیت پیاف، ایو مونتان، آنری سالوادور، موریس شوالیه و دیگران بود. او پس از اجراها، به تنهایی تمرین کمدی می‌کرد. او قراردادی به عنوان خواننده کمدی در یک سالن رقص به دست آورد. او توسط اتیان پرن دیده شد و با او اجرای کمدی دلقکی «اِتی و بالتا» را انجام داد.

در پایان سال ۱۹۵۳، او به عنوان یک هنرمند اجرای آهنگ‌های کمدی در کاباره‌های پاریس، که اغلب در قالب زنانه بود، به تور رفت، مانند کاباره مادام آرتور در مون‌مارتر. او همچنین در سالون کریزی هورس به عنوان مسئول لباس کار می‌کرد. این مرحله از دوران حرفه‌ای او در فیلم «او نه می‌نوشد، نه سیگار می‌کشد، نه لاس می‌زند، اما... حرف می‌زند!» ساخته میشل اودیار بازآفرینی شد، جایی که او نقش معلم مدرسه‌ای را بازی می‌کند که در اوقات فراغت خود نمایش زنانه اجرا می‌کند.

در دهه ۱۹۶۰، او بخشی از تیم ژان نواین بود که برنامه‌های تلویزیونی انیمیشنی برای کودکان تولید می‌کرد و در تولیدی از گای لوکس، نقش بارونس دو لا ترونش-آن-بی‌آ را بازی کرد.

در دهه ۱۹۷۰، او در بسیاری از نمایش‌های کمدی تلویزیونی حضور داشت. او همچنین همراه با اِدوار کایو، کمدین، نمایش‌های کوتاه و آهنگ‌های کمدی در برنامه «شانسون آ لا کارت» از شبکه RTBF اجرا کرد. او در فرانسه، بازیگر ثابت نمایش‌های کوتاه کمدی، که اغلب با لباس‌های مبدل بود، در برنامه‌های گای لوکس بود.