چارلز کوبرن

چارلز دوویل کوبرن (۱۹ ژوئن ۱۸۷۷ – ۳۰ اوت ۱۹۶۱) بازیگر آمریکایی سینما و تئاتر بود. کوبرن که بیش از همه برای بازی در فیلم‌های کمدی شناخته می‌شود، برای ایفای نقش در فیلم «هرچه بیشتر، بهتر» (۱۹۴۳) برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل شد.

کوبرن فرزند امما لوئیز اسپریگمن (۱۱ مه ۱۸۳۸ اسپرینگ‌فیلد، اوهایو – ۱۲ نوامبر ۱۸۹۶ ساوانا، جورجیا) و موزس دوویل کوبرن (۲۷ آوریل ۱۸۳۴ ساوانا، جورجیا – ۲۷ دسامبر ۱۹۰۲ ساوانا، جورجیا)، آمریکا با تبار اسکاتلندی-آیرلندی بود. او که در ساوانا بزرگ شده بود، از ۱۴ سالگی با انجام کارهای پراکنده در تئاتر محلی ساوانا، مثل توزیع برنامه‌ها، راهنمایی مهمانان یا نگهبانی دم در، کار خود را آغاز کرد. او در ۱۷ یا ۱۸ سالگی مدیر تئاتر شد. وی بعدها بازیگر شد و نخستین حضور خود را در سال ۱۹۰۱ در برادوی تجربه کرد. کوبرن در سال ۱۹۰۵ همراه با بازیگر، ایوا ویلز، یک گروه بازیگری تشکیل داد. آن‌ها در سال ۱۹۰۶ با هم ازدواج کردند. این زوج علاوه بر مدیریت گروه، مکرراً در برادوی نیز به اجرا پرداختند.

پس از مرگ همسرش در سال ۱۹۳۷، کوبرن به لس‌آنجلس کالیفرنیا نقل‌مکان کرد و کار خود را در سینما آغاز نمود. او در سال ۱۹۴۳ برای نقش‌آفرینی در قالب یک میلیونر بازنشسته در نقش کوپید در فیلم «هرچه بیشتر، بهتر»، برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل شد. او همچنین برای فیلم‌های «شیطان و دوشیزه جونز» (۱۹۴۱) و «سال‌های سبز» (۱۹۴۶) نامزد دریافت جایزه شد. از دیگر آثار برجسته سینمایی او می‌توان به «از قلب‌های انسان» (۱۹۳۸)، «لیدی ایو» (۱۹۴۱)، «کینگز رو» (۱۹۴۲)، «نیمف همیشگی» (۱۹۴۳)، «بهشت می‌تواند منتظر بماند» (۱۹۴۳)، «ویلسون» (۱۹۴۴)، «ایمپکت» (۱۹۴۹)، «پرادین کیس» (۱۹۴۷)، «همه انجامش می‌دهند» (۱۹۵۰)، «کسی دختر مرا دیده؟» (۱۹۵۲)، «بیزینس میمون‌ها» (۱۹۵۲)، «آقایان موطلایی‌ها را بیشتر دوست دارند» (۱۹۵۳) و «جان پل جونز» (۱۹۵۹) اشاره کرد. او معمولاً نقش‌های کمدی بازی می‌کرد، اما نقش‌های درام در «کینگز رو» و «ویلسون»، نشان‌دهنده توانایی‌های متنوع او بود.

در سال ۱۹۶۰، به پاس خدماتش در صنعت سینما، ستاره‌ای از کوبرن در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود در شماره ۶۲۶۸ بلوار هالیوود نصب شد.