جورج وینزلو

جورج «فگ‌هورن» وینزلو (۳ مه ۱۹۴۶ – ۱۳ ژوئن ۲۰۱۵)، زاده جورج کارل ونتزلف، بازیگر خردسال آمریکایی دهه ۱۹۵۰ بود که به دلیل صدای پرطنین و رفتار بی‌تفاوتش شناخته می‌شد. او در چندین فیلم ظاهر شد، که برخی از آن‌ها در کنار ستاره‌هایی همچون مرلین مونرو، کری گرانت، جینجر راجرز، دین مارتین و جری لوئیس بود. او در اواخر دهه ۱۹۵۰ از بازیگری بازنشسته شد.

ونتزلف که متولد لس‌آنجلس بود، به دلیل صدای خش‌دارش در حالی که کودکی لاغر با موهای بلوند تیره و چشم‌های آبی عمیق بود، لقب «فگ‌هورن» گرفت و فعالیت خود را در صنعت سرگرمی از طریق برنامه رادیویی خانوادگی آرت لینک‌لتر به نام «مردم خنده‌دار» آغاز کرد. وقتی لینک‌لتر نام او را پرسید، این کودک با لحنی که باعث خنده لینک‌لتر و تماشاگران شد، گفت: «جورج ونتزلف، اما ترجیح می‌دهم کیسی جونز باشم».

کری گرانت که برنامه را شنیده بود و تحت تأثیر صدای غیرمعمول و غریزه کمدی ونتزلف قرار گرفته بود، او را به کارگردان، نورمن تورو، معرفی کرد که منجر به نقش‌آفرینی او در فیلم‌های گرانت، یعنی «فضایی برای یکی دیگر» (۱۹۵۲) و «کاسبی میمون‌ها» (همچنین ۱۹۵۲) شد؛ فیلمی که جینجر راجرز و مرلین مونرو در آن بازی می‌کنند و این اولین حضور سینمایی مونرو با موهای بلوند پلاتینی است. پس از آن، نوبت به فیلم «آقایان موطلایی‌ها را بیشتر دوست دارند» (۱۹۵۳) رسید که در آن ونتزلف — در نقش هنری اسپوفورد سوم، شیفته جوانِ مونرو — صحنه‌هایی را از این بازیگر به خود اختصاص داد، از جمله دیالوگی درباره اینکه او دارای یک «جذابیت حیوانی خاص» است. در کمدی «آقای پیشاهنگ» (۱۹۵۳)، او با کلیفتون وب به شوخی و کل‌کل پرداخت و در کمدی موزیکال «هنرمندان و مدل‌ها» (۱۹۵۵) با بازی دین مارتین، جری لوئیس، دوروتی مالون و ستاره تازه‌وارد شرلی مک‌لاین، نقش کوتاهی داشت؛ فیلمی که آئورورا آن را «آخرین فیلم «خوب» ونتزلف» نامید.

وینزلو در ۱۲ سالگی از پرده سینما بازنشسته شد.