جولی استاین

جولی استاین (زاده ۳۱ دسامبر ۱۹۰۵ – درگذشته ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۴)، ترانه‌سرا و آهنگساز بریتانیایی-آمریکایی بود که به خاطر مجموعه‌ای از موزیکال‌های برادوی شناخته می‌شد که شامل چندین نمایش مشهور و پربازدید است.

استاین در لندنِ انگلستان و در یک خانواده یهودی با نام اصلی جولیس کروین استاین، فرزند مهاجرانی از اوکراین در امپراتوری روسیه متولد شد که یک خواربارفروشی کوچک داشتند. او در هشت سالگی به همراه خانواده‌اش به شیکاگو نقل مکان کرد و در سنین پایین شروع به یادگیری پیانو کرد. او که یک نابغه بود، پیش از ده سالگی با ارکسترهای سمفونیک شیکاگو، سنت‌لوئیس و دیترویت همکاری کرد.

استاین در کالج موسیقی شیکاگو تحصیل کرد، اما پیش از آن، توجه نوجوان دیگری به نام مایک تاد را که بعدها تهیه‌کننده موفق فیلم شد، به خود جلب کرده بود؛ تاد از او خواست تا برای یک اجرای موزیکال که در حال آماده‌سازی آن بود، ترانه‌ای بنویسد. این اولین اثر از بیش از ۱۵۰۰ ترانه‌ی منتشرشده‌ای بود که استاین در طول دوران حرفه‌ای خود آهنگسازی کرد. نخستین آهنگ پرطرفدار او، «ساندی»، در سال ۱۹۲۶ نوشته شد. در سال ۱۹۲۹، استاین با گروه بن پولاک می‌نواخت.

استاین مربی آواز شرکت فوکس قرن بیستم بود تا اینکه داریل اف. زانوک او را اخراج کرد، زیرا او معتقد بود مربیگری آواز «یک تجمل است و ما در حال حذف این تجملات هستیم» و به او گفت که باید ترانه بنویسد، چون «ترانه ماندگار است». استاین گروه موسیقی رقص خودش را تأسیس کرد که باعث شد مورد توجه هالیوود قرار بگیرد؛ جایی که فرانک سیناترا حامی او بود و او همکاری با ترانه‌سرای مشهور، سمی کین را آغاز کرد. او و کین ترانه‌های بسیاری برای فیلم‌ها نوشتند، از جمله «مدت‌هاست که با تو نبوده‌ام»، «پنج دقیقه بیشتر» و ترانه اصلی برنده اسکار برای فیلم «سه سکه در فواره» (۱۹۵۴). او در موسیقی متن فیلم موزیکال «خواهرم آیلین» (۱۹۵۵) با لئو رابین همکاری کرد. ده آهنگ از آثار او نامزد جایزه اسکار شدند که بسیاری از آن‌ها با همکاری کین نوشته شده بودند؛ از جمله «قبلاً این آهنگ را شنیده‌ام» (که در سال ۱۹۴۳ به مدت ۱۳ هفته در جایگاه نخست قرار گرفت و توسط ارکستر هری جیمز اجرا شد)، «تنها قدم خواهم زد»، «جادوست» (که در سال ۱۹۴۸ اثر پرطرفدار دوریس دی بود) و «من خیلی راحت عاشق می‌شوم».

در سال ۱۹۴۷، استاین اولین موسیقی متن خود را برای یک موزیکال برادوی به نام «کفش‌های دکمه‌دار بلند» با همکاری کین نوشت و در طول چند دهه بعد، موسیقی متن نمایش‌های بسیاری در برادوی را خلق کرد که مشهورترین آن‌ها عبارتند از: آقایان موطلایی‌ها را بیشتر دوست دارند، پیتر پن (موسیقی اضافی)، زنگ‌ها به صدا در می‌آیند، جیپسی، دو ره می، دختر خنده‌دار، شکر و موسیقی برنده جایزه تونی، «هاللویا، عزیزم!».

همکاران او شامل سمی کین، لئو رابین، بتی کامدن و آدولف گرین، استیون ساندهایم و باب مریل بودند.

استاین در سن ۸۸ سالگی بر اثر نارسایی قلبی در شهر نیویورک درگذشت. آرشیو او - شامل آهنگسازی‌های دست‌نویس اصلی، نامه‌ها و مواد تولید - در مرکز هری رنسون نگهداری می‌شود.

استاین در سال ۱۹۷۲ به تالار مشاهیر ترانه‌سرایان و در سال ۱۹۸۱ به تالار مشاهیر تئاتر آمریکا انتخاب شد و در سال ۱۹۹۰ برنده جایزه ویژه درام دسک و افتخارات مرکز کندی شد. علاوه بر این، استاین برنده جایزه اسکار سال ۱۹۵۵ برای بهترین موسیقی، ترانه اصلی برای فیلم «سه سکه در فواره» شد و «هاللویا، عزیزم!» برنده جایزه تونی سال ۱۹۶۸ برای بهترین موسیقی متن اصلی گردید.