تام نولان

تامی نولان در دوران کودکی، یکی از چهره‌های آشنا و ستاره‌های تلویزیون در دهه‌های ۵۰ و ۶۰ میلادی بود که در چندین فیلم نیز ایفای نقش کرد. شاید نام او چندان شناخته‌شده نباشد، اما حضور دوست‌داشتنی او با گوش‌های بزرگ، در آن زمان برای تمام جامعه هالیوود معروف بود و او را کودکی قابل اعتماد و بااستعداد می‌دانستند که می‌توانست به راحتی و با دستور، اشک بریزد. او فرانسوی-کانادایی بود و در ۱۵ ژانویه ۱۹۴۸ در مونترال به دنیا آمد (با نام اصلی برنارد ژیروار). خانواده‌اش به لس‌آنجلس نقل مکان کردند، جایی که پسر از سن ۳ سالگی کلاس‌های رقص را آغاز کرد. او نخستین بار در برنامه‌ای از «تالار مشاهیر هال‌مارک» با بازی سارا چرچیل، در نقش پرنس ادوارد ولز، پسر هنری هشتم، ظاهر شد و جایگاه حرفه‌ای خود را در تلویزیون تثبیت کرد.

او به عنوان بازیگری که می‌توانست به راحتی احساسات مخاطب را برانگیزد، اغلب نقش پسران جوان و دلسوزِ مبتلا به بیماری را بازی می‌کرد؛ مانند نقش کودک معلول در اپیزودی از «دوست من فلیکا» یا پسر ثروتمند مبتلا به آسم در سریال «مدیک». تامی در ۱۰ سالگی با انتخاب شدن در نقش جودی در وسترن ملایم و غیرخشونت‌آمیز تلویزیونی «باک‌اسکین» (۱۹۵۸) در مقابل سالی بروفی که نقش مادر بیوه او را بازی می‌کرد، به اوج شهرت تلویزیونی خود رسید. این سریال که در شهر مرزی باک‌اسکین در مونتانا روایت می‌شد، از دیدگاه کودکانه او بود و او در هر اپیزود، در حالی که روی حصار اصطبلش نشسته بود و ساز هارمونیکا می‌نواخت، داستان را روایت می‌کرد. اگرچه سریال تنها یک فصل کامل پخش شد، اما کتاب‌های کمیک با شخصیت او منتشر شد و امضای او در رژه‌ها، کنوانسیون‌ها و دیگر حضورهای عمومی بسیار پرطرفدار بود.

پس از پایان سریال، تامی در برنامه‌های دیگر نیز به فعالیت ادامه داد که بسیاری از آن‌ها وسترن بودند، مانند «رید»، «تفنگدار»، «گانسموک» و «واگون ترین»، و البته نقش‌های تکرارشونده در «لسی» را نیز نباید فراموش کرد. او که نتوانست سریال مستمر دیگری پیدا کند تا روند موفقیتش را حفظ کند، وارد دوران نوجوانی پرتلاطم خود شد که این موضوع تقریباً نشان‌دهنده این بود که پایان کارش چندان دور نیست. پس از سال‌ها ایفای نقش‌های پراکنده در اینجا و آنجا، از جمله نقشی در فیلم بهره‌کشی «ماری‌جین» (۱۹۶۸)، او فعالیت حرفه‌ای خود را با نقشی کوچک در فیلم «جنگ ماه‌شیره» (۱۹۷۰) به پایان رساند. سال‌های بعدی را به نویسندگی گذراند و مقالاتی برای نشریات متعددی از جمله «پلی‌بوی»، «لس‌آنجلس تایمز» و «ویلج ویس» نوشت. او در جوانی به بازیگری بازگشت (با کوتاه کردن نام خود به تام نولان که بیشتر به سن بزرگسالی می‌خورد) و با نقشی کوچک در فیلم «یانکس» (۱۹۷۹) با بازی ریچارد گیر، دوباره به صحنه برگشت و از آن زمان تاکنون با تلاش بسیار در نقش‌های فرعی در فیلم‌هایی چون «زمان‌های شاد در دبیرستان ریج‌مونت» (۱۹۸۲)، «بالا به سوی رودخانه» (۱۹۸۴)، «روح مدرسه» (۱۹۸۵)، «زن زیبا» (۱۹۹۰)، «چیزی به نام عشق» (۱۹۹۳) و «بار سنگین مرد سفیدپوست» (۱۹۹۵) ظاهر شده است. آخرین کار او ایفای نقش یک پارکبان در «بتمن آغاز می‌کند» (۲۰۰۵) بود. او در تلویزیون نیز در نقش‌های مختلف، از پیش‌خدمت گرفته تا معاون دادگاه، دیده شده است. تام که اکنون وارد پنجمین دهه بازیگری خود شده، همچنان در منطقه سن فرناندو ولی زندگی می‌کند.