سالی استراترس

سالی استراترس با ظاهری بسیار بانمک و زیبایی ظریفِ چینی‌مانند و آسیب‌پذیری‌ای که او را نزد مخاطبان آمریکایی محبوب کرد، در اوایل دهه ۱۹۷۰ نقش‌آفرینی در یک سریال را از آن خود کرد و با حضور در نقش یکی از اعضای یک خانواده چهار نفره با روابط آسیب‌شناسانه در کمدی موقعیت جریان‌ساز «همه در خانواده» (۱۹۷۱)، به بخشی جدایی‌ناپذیر از تاریخ تلویزیون بدل شد. او که سالی آن استراترس نام داشت، در ۲۸ ژوئیه ۱۹۴۸ در پورتلندِ اورگان به دنیا آمد و در همان‌جا بزرگ شد و پس از دبیرستان، مسیر بازیگری را دنبال کرد. او با نقل مکان به لس‌آنجلس، در کالج هنرهای تئاتر پاسادنا پلی‌هاوس آموزش دید و به عنوان «نویدبخش‌ترین دانشجو» موفق به دریافت بورسیه شد. او مدتی در نمایش‌های محلی اجرا کرد تا اینکه بالاخره فرصت درخشش در تلویزیون را هم به عنوان بازیگر تبلیغات و هم رقصنده پیدا کرد. او به عنوان بازیگر ثابت در برنامه‌های متنوعی نظیر «ساعت کمدی برادران اسماذرز» (۱۹۶۷) و «ساعت کمدی تیم کانوی» (۱۹۷۰) ظاهر شد و در فیلم‌ها نیز پتانسیل تبدیل شدن به یک ستاره را از خود نشان داد؛ از جمله نقش مکملِ کمی ساده‌لوح در فیلم «پنج قطعه آسان» (۱۹۷۰) با بازی جک نیکلسون، و فیلم تعقیب و گریز «گریز» (۱۹۷۲) با بازی استیو مک‌کوئین و آلی مک‌گرو. و سپس نوبت به «همه در خانواده» (۱۹۷۱) رسید. استراترس در این سریال که کارل اوکانر، جین استیپلتون و راب رینر نیز در آن بازی می‌کردند، با ایفای نقش «گلوریا بانکر استیویکِ» عروسکی، برنده دو جایزه امی در بخش بازیگر نقش مکمل شد. او و راب رینر پس از هفت فصل، برای پیشرفت بیشتر، سریال را ترک کردند. در حالی که راب رینر به کارگردانی مشهور تبدیل شد، سالی در سال ۱۹۸۱ با نمایش «کافه‌ی والی» در برادوی کار خود را آغاز کرد و چهار سال بعد، با اجرای نسخه‌ای با جابه‌جایی نقش‌های جنسیتی از «زوج عجیب»، در نقش «فلورنسِ» وسواسی در مقابل نقش «اولیوِ» نامرتبِ ریتا مورنو، به صحنه برگشت. علاوه بر این، او در مینی‌سریال‌های درام روزآمدی همچون «آلوها یعنی خداحافظی» (۱۹۷۴) (تلویزیونی)، «هی، من زنده‌ام» (۱۹۷۵) (تلویزیونی)، «شوهر من مفقود شده است» (۱۹۷۸) (تلویزیونی)، «...و نام تو جونا است» (۱۹۷۹) (تلویزیونی) و «اسلحه در خانه» (۱۹۸۱) (تلویزیونی) فعالیت داشت. اما با نبودِ یک سریال پربیننده به عنوان پشتوانه، پیشنهادها کم‌کم کاهش یافتند. سالی در اوایل دهه ۱۹۸۰ با ساخت یک سریال فرعی از شخصیت «گلوریا» خود در کمدی موقعیتِ «گلوریا» (۱۹۸۲)، دوباره به دنیای سریال‌های تلویزیونی بازگشت، اما فرمول گروهی که پیش‌تر برای او بسیار خوب عمل کرده بود، این بار غایب بود و سریال در همان سال اول به پایان رسید. با این حال، برای جبران، صدای کودکانه سالی در انیمیشن‌ها بسیار عالی عمل کرد. او فعالیت خود را خارج از کمره، در قالب صداپیشگی برای برنامه‌های سرگرمی صبح‌های شنبه، به‌ویژه برای شخصیت نوجوان خود یعنی «پبلز فلینتستون»، ادامه داد. از دیگر کارهای صداپیشگی او می‌توان به «تیل‌اسپین» (۱۹۹۰) در نقش «ربکا «بکی» کانینگهام» و کمدی موقعیت پیش‌تاریخی و خلاقانه جیم هنسون، یعنی «دایناسورها» (۱۹۹۱) اشاره کرد که در آن نقش دختر دایناسور، «چارلین سینکلر» را ایفا کرد.