دوروتی لودون

دوروتی لودون (۱۷ سپتامبر ۱۹۲۵ – ۱۵ نوامبر ۲۰۰۳) بازیگر و خواننده آمریکایی بود. او در سال ۱۹۷۷ برای بازی در نقش خانم هانیگان در نمایش آنی، جایزه تونی بهترین بازیگر نقش اول زن در یک موزیکال را از آن خود کرد. لودون همچنین برای بازی‌های نقش اول خود در موزیکال‌های برگ‌های انجیر در حال ریزش و سالن رقص، نامزد دریافت جایزه تونی شد و برای حضور در برنامه نمایش گری مور، نامزد دریافت گلدن گلوب شد. لودون در سال ۱۹۲۵ در بوستونِ ماساچوست متولد شد (او بعدها هشت سال از سن خود کم کرد) و در کلمونتِ نیوهمپشایر و ایندیاناپلیسِ ایندیانا پرورش یافت. او با بورسیه دراماتیک در دانشگاه سراکیوس تحصیل کرد اما فارغ‌التحصیل نشد و برای تحصیل در آکادمی دراماتیک هنر آمریکا به شهر نیویورک رفت. او آوازخوانی را در کلاب‌های شبانه آغاز کرد و آواز را با بداهه‌گویی‌های کمدی ترکیب می‌کرد؛ او همچنین در برنامه‌های تلویزیونی نمایش پری کومو و نمایش اد سالیوان حضور داشت.

لودون اولین تجربه حضور خود روی صحنه را در سال ۱۹۶۲ در نمایش دنیای جولز فایفر، نمایشی با موسیقی متن اثر استیون ساندهایم و به کارگردانی مایک نیکولز، تجربه کرد. در همان سال، او اولین حضور خود در برادوی را در نمایش جایی برای رفتن جز بالا تجربه کرد که تنها دو هفته اجرا شد اما مورد استقبال منتقدان قرار گرفت و جایزه تئاتر ورلد را برای او به ارمغان آورد. در سال ۱۹۶۹، نمایش برگ‌های انجیر در حال ریزش تنها چهار اجرا داشت، اگرچه جایزه دراما دسک برای بازی برجسته و نامزدی جایزه تونی بهترین بازیگر نقش اول زن در یک موزیکال را برای او به همراه داشت. لودون زمانی که کارول برنت در سال ۱۹۶۲ نمایش گری مور را ترک کرد، به عنوان جایگزین او انتخاب شد. اگرچه آن همکاری چندان موفقیت‌آمیز نبود، اما نقدهای عالی‌ای که او در همان سال برای نخستین حضور در برادوی در نمایش جایی برای رفتن جز بالا دریافت کرد، پیش‌گویانه بود. از قضا، دو نقشی که لودون بعدها با موفقیت بسیار در صحنه برادوی ایفا کرد — خانم هانیگان و داتی اتلی — هر دو توسط برنت در مقابل دوربین ایفا شده بودند. او همچنین مهمان همیشگی بسیاری از برنامه‌های کمدی و مسابقه‌ای مستقر در نیویورک بود. در سال ۱۹۷۹، لودون در سریال تلویزیونی دوروتی بازی کرد که در آن نقش یک زن سابق نمایش را ایفا می‌کرد که در یک مدرسه شبانه‌روزی دخترانه موسیقی و درام آموزش می‌دهد. این سریال تنها یک فصل طول کشید. او تنها در دو فیلم ظاهر شد؛ در فیلم گربو صحبت می‌کند (۱۹۸۴) نقش یک مأمور را بازی کرد و در فیلم نیمه‌شب در باغ خوب و بد (۱۹۹۷) نقش یک شخصیت عجیب جنوبی را ایفا نمود.