کلود سوته

کلود سوته (۲۳ فوریه ۱۹۲۴ – ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۰) کارگردان و فیلم‌نویس فرانسوی بود.

او وقایع‌نگار جامعه‌ی پس از جنگ فرانسه بود. او در مجموع پنج فیلم با محبوب‌ترین بازیگرش، رومی شنایدر، ساخت.

سوته که در مونروژ، او-دو-سن، فرانسه متولد شد، ابتدا به تحصیل در رشته نقاشی و مجسمه‌سازی پرداخت و سپس به دانشگاه فیلم در پاریس رفت؛ جایی که فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد و بعدها تهیه‌کننده تلویزیون شد. اولین فیلم او، لبخند سلام! (در اصل سلام لبخند)، در سال ۱۹۵۶ اکران شد.

او با فیلم چیزهای زندگی (۱۹۷۰)، که خودش نویسنده و کارگردان آن بود (مانند سایر فیلم‌های بعدی‌اش)، توجه بین‌المللی را به خود جلب کرد. این فیلم با بازی میشل پیکولی در نقش اول مرد، در بخش مسابقاتی جشنواره کن ۱۹۷۰ اکران شد. این فیلم همچنین باعث احیای دوران حرفه‌ای رومی شنایدر شد؛ او در چندین فیلم از آثار بعدی سوته بازی کرد. شنایدر در فیلم بعدی او، ماکس و لکه‌گیران (۱۹۷۱)، نقش یک زن خیابانی را بازی کرد، در حالی که در سزار و روزالی (۱۹۷۲)، زن متأهلی را ایفا کرد که با بازگشت عشق قدیمی‌اش دست‌وپنجه نرم می‌کند.

وینسنت، فرانسوا، پل و دیگران (۱۹۷۴) یکی از تحسین‌شده‌ترین فیلم‌های سوته است. چهار مرد از طبقه متوسط هر آخر هفته در روستا با هم ملاقات می‌کنند تا عمدتاً درباره زندگی‌شان بحث کنند. این فیلم علاوه بر پیکولی، ستارگانی چون ایو مونتند، ژرار دپاردیو و استفان ادران را نیز در خود جای داده بود. پیتر بردشاو از گاردین در مقاله‌ی یادبود میشل پیکولی در سال ۲۰۲۰، این اثر را احتمالاً «بهترین» اثر از میان «پنج فیلم بسیار مورد احترام» بود که این بازیگر و کارگردان با هم ساخته‌اند، دانست. سوته با فیلم مادُو (۱۹۷۶) به موفقیت‌های انتقادی بیشتری دست یافت.

فیلم او یک داستان ساده (۱۹۷۸) نامزد دریافت جایزه اسکار برای بهترین فیلم خارجی زبان بود. در این فیلم بار دیگر شنایدر ظاهر شد، این بار در نقش یک زن شاغل و ناراضی در دهه ۴۰ زندگی‌اش. او برای این بازی برنده جایزه سزار بهترین بازیگر نقش اول زن شد.

در دهه ۱۹۸۰، او تنها دو فیلم ساخت: گارسون! (۱۹۸۳)، درام با بازی ایو مونتند در نقش یک گارسون میان‌سال، و کمدی چند روز با من (۱۹۸۸).

کلود سوته برای فیلم قلبی در زمستان (۱۹۹۲) برنده شیر نقره‌ای جشنواره فیلم ونیز و جایزه سزار بهترین کارگردان شد و بار دیگر برای نلی و آقای آرنو (۱۹۹۵) برنده جایزه سزار گردید. هر دو فیلم با بازی امانوئل برت ساخته شدند. او علاوه بر کارگردانی آثار خودش، برای کارگردانان دیگر نیز فیلم‌نامه نوشته است.

کلود سوته در ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۰ بر اثر سرطان کبد در پاریس درگذشت و در قبرستان مون‌پارناس در همان شهر به خاک سپرده شد.

در سال ۲۰۰۱، از ۵ مه تا ۱۴ ژوئیه، کانال پلاس یازده فیلم بلند خود را در نسخه‌های نهایی‌شان، با دنبال کردن کارهای انجام شده توسط بئاتریس والبین، پخش کرد.