آن دواراک

آن دواراک (با نام اصلی آنا مک‌کیم؛ زاده ۲ اوت ۱۹۱۱ – مرگ ۱۰ دسامبر ۱۹۷۹) بازیگر تئاتر و سینمای آمریکایی بود. وقتی از او پرسیده شد که نام خانوادگی انتخابی‌اش را چگونه باید تلفظ کند، به مجله لترری دایجست گفت: «نام مستعار من درست به صورت وورشاک تلفظ می‌شود. حرف دی ساکت می‌ماند.»

دواراک دختر و تنها فرزند آنا لِر، بازیگر فیلم‌های صامت، و ادوین مک‌کیم، کارگردان بود. او در زمان حضور در نیویورک، به صومعه سنت کاترین می‌رفت. پس از نقل مکان به کالیفرنیا، در مدرسه دختران پیج در هالیوود تحصیل کرد.

او اولین حضور سینمایی خود را در پنج سالگی در نسخه فیلم صامت رامونا (۱۹۱۶) با نام مستعار «ببی آنا لِر» تجربه کرد. او نقش‌های کودکانه خود را در مرد بیزار (۱۹۱۷) و بشقاب پنج دلاری (۱۹۲۰) ادامه داد، اما پس از آن بازیگری در فیلم‌ها را متوقف کرد. والدین او در سال ۱۹۱۶ از هم جدا و در سال ۱۹۲۰ طلاق گرفتند؛ او تا ۱۳ سال بعد پدرش را ندید، تا اینکه در نهایت در درخواست عمومی از مطبوعات برای کمک به یافتن او اقدام کرد.

در اواخر دهه ۱۹۲۰، دواراک به عنوان مربی رقص کار می‌کرد و کم‌کم حضورش در فیلم‌ها به عنوان یک رقصنده گروهی آغاز شد. دوست او، کارن مورلیِ بازیگر، او را به هاوارد هیوز، تهیه‌کننده میلیاردر سینما معرفی کرد که او را برای بازیگری در نقش‌های درام آماده کرد. او در فیلم‌های پیش از کد مانند صورت‌زخمی (۱۹۳۲) در نقش خواهر پل مونی، در سه نفر در یک مسابقه (۱۹۳۲) با حضور بت دیویس و جوان بلاندل در نقش ویویانِ بدبخت و بی‌ثبات، در فریاد جمعیت (۱۹۳۲) با جیمز کاگنی و در شیطان‌های آسمانی (۱۹۳۲) در مقابل اسپنسر تری، موفق بود. او که به سبک و ظرافت شهرت داشت، در طول دهه ۱۹۳۰ چهره محبوب نقش اول برای وارنر برادرز بود و در عاشقانه‎های معاصر و ملودرام‌های متعددی ظاهر شد. دواراک در ۱۹ سالگی با لزلی فنتون، هم‌بازی انگلیسی‌اش در عشق عجیب مولی لووین (۱۹۳۲)، فرار کرد و آن‌ها در ۱۷ مارس ۱۹۳۲ ازدواج کردند. آن‌ها با وجود تعهدات قراردادی دواراک به استودیو، برای یک ماه به ماه عسل رفتند که این امر منجر به دوره‌ای از دعاوی حقوقی و اختلافات مربوط به دستمزد شد؛ در این مدت او متوجه شد که همان مقدار پولی را دریافت می‌کند که پسری که نقش پسرش را در سه نفر در یک مسابقه بازی کرده بود، می‌گرفت. او قرارداد خود را در وضعیت تعلیق دائمی به پایان رساند و سپس به صورت آزاد کار کرد. اگرچه او به طور منظم کار می‌کرد، اما کیفیت فیلمنامه‌هایش به شدت کاهش یافت. او در پرونده اسقف لکنت (۱۹۳۷) در نقش دلا استریت، منشی پری میسونِ دونالد وودز، ظاهر شد. دواراک همراه با همسر وقتش، لزلی فنتون، به انگلستان سفر کرد، جایی که با کار به عنوان راننده آمبولانس از تلاش‌های جنگی حمایت کرد و در چندین فیلم بریتانیایی بازی کرد. او در سال ۱۹۴۶ در فیلم شهر ابیلین با حضور راندولف اسکات و ادگار باکانان، در نقش یک خواننده سالون ظاهر شد. سال بعد، او با ارائه بازی مطمئن در خارج از آبی (۱۹۴۷)، به شکلی ماهرانه کمدی را مدیریت کرد. در سال ۱۹۴۸، دواراک تنها اجرای خود در برادوی را در زن خیابانی محترم ارائه داد.

ازدواج دواراک با فنتون در سال ۱۹۴۶ به طلاق ختم شد. در سال ۱۹۴۷، او با ایگور دگا، رقصنده روسی که برای مدت کوتاهی با او در دختران مجرد رقصیده بود، ازدواج کرد. این ازدواج دو سال بعد به پایان رسید.

دواراک در سال ۱۹۵۱ از عرصه سینما بازنشسته شد، زمانی که با سومین و آخرین همسر خود، نیکلاس وید، ازدواج کرد و تا زمان مرگ او در سال ۱۹۷۵ با وی همسر باقی ماند. او فرزندی نداشت.