بن مدو

بنجامین دی. مدو (۷ اوت ۱۹۰۹ در پاسایک، نیوجرسی – ۹ اکتبر ۱۹۹۲ در لس‌آنجلس، کالیفرنیا) فیلم‌نامه‌نویس و مستندساز پرکار دوران دهه‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۰ بود. مدو که در دانشگاه کلمبیا تحصیل کرده بود، دوران حرفه‌ای خود را در دهه ۱۹۳۰ با فعالیت در جنبش مستندسازی آمریکا آغاز کرد.

او در سال ۱۹۳۶ یکی از مؤسسان خبرنامه کوتاه‌مدت چپ‌گرا به نام دنیای امروز بود. مدو تحت نام مستعار دیوید ولف، فیلم‌نامه مستند شاخص پاول استرند و لئو هرویت، سرزمین بومی (۱۹۴۲) را نیز هم‌نویسی کرد.

او نخستین اعتبار فیلم‌نامه بلند خود را با فیلم فریم‌د (۱۹۴۷) به‌دست آورد. از دیگر فیلم‌نامه‌های او می‌توان به اینترودر در گرد و غبار (۱۹۴۹، اقتباسی از رمان ویلیام فاکنر) اثر کلارنس براون، جنگل آسفالت (۱۹۵۰، اثری از جان هیوستون که برای آن نامزد جایزه اسکار شد)، جانی گیتار (۱۹۵۴، با اعتبار نویسندگی فیلیپ یوردان)، زمین کوچک خدا (۱۹۵۸، اقتباسی از رمان ارسکین کالدول که رسماً به فیلیپ یوردان نسبت داده شد تا به عنوان یک «پوشش» برای مدو در دوران کمیسیون بررسی فعالیت‌های ضدآمریکایی عمل کند، و بار دیگر با همکاری هیوستون، برنده جایزه ادگار برای بهترین فیلم‌نامه معمایی) و نابخشوده (۱۹۶۰) اشاره کرد.

او به‌عنوان مستندساز، فیلم‌هایی چون طوفان غریبه‌ها، پله‌ها و چشم وحشی (۱۹۵۹) را کارگردانی و نویسندگی کرد که جایزه مستند فلرهارتی بفتا را نیز از آن خود کرد. مدو اولین تجربه کارگردانی فیلم بلند خود را با فیلم تامل‌برانگیز و متفاوت رابطه‌ای از پوست (۱۹۶۳) انجام داد؛ داستانی با بازی‌های خوب درباره چندین عشق و دوستی که به بن‌بست رسیدند و با شخصیت‌پردازی‌های غنی‌ای که متمایزکننده بهترین فیلم‌نامه‌های او بود، شناخته می‌شد.

در سال ۱۹۶۱، مدو و هیوستون قسمت «پروفسور» از سریال تلویزیونی جنگل آسفالت (۱۹۶۱) را هم‌نویسی کردند. در سال ۱۹۶۸، او فیلم‌نامه‌ای بر اساس رمان مک‌کیب اثر ادموند ناتون نوشت؛ در حالی که در نهایت اقتباس سینمایی این رمان با عنوان مک‌کیب و خانم میلر (۱۹۷۱) ساخته شد، نام مدو در تیتراژ فیلم نیامد. آخرین فیلم‌نامه او برای ملودرام ترسناک والس رقص میفیستو (۱۹۷۰) بود.