دایان کیتن

دایان هال کیتن (زاده دایان هال؛ ۵ ژانویه ۱۹۴۶ – ۱۱ اکتبر ۲۰۲۵) بازیگر، کارگردان و تهیه‌کننده آمریکایی بود. او که به شخصیت منحصربه‌فرد و سبک پوشش خود شهرت داشت، در طول دوران حرفه‌ای بیش از شصت ساله‌اش، جوایز مختلفی از جمله جایزه اسکار، جایزه فیلم بفتا، دو جایزه گلدن گلوب و جایزه دستاورد عمر AFI را دریافت کرد.

کیتن دوران حرفه‌ای خود را با حضور در نسخه اصلی نمایش موزیکال موی (۱۹۶۸) در برادوی آغاز کرد. سال بعد، او برای بازی در نمایش کمدی وودی آلن با عنوان دوباره بازی کن، سام، نامزد دریافت جایزه تونی برای بهترین بازیگر نقش مکمل در یک نمایش شد. او سپس اولین حضور خود در پرده سینما را با نقشی کوچک در عاشق و دیگر غریبه‌ها (۱۹۷۰) تجربه کرد. او با اولین نقش مهم سینمایی خود در نقش کی ادامز-کورلیون در فیلم پدرخوانده (۱۹۷۲) ساخته فرانسیس فورد کوپولا به شهرت رسید؛ نقشی که در دنباله‌های آن یعنی پدرخوانده: بخش ۲ (۱۹۷۴) و پدرخوانده: بخش ۳ (۱۹۹۰) نیز تکرار کرد. فیلم‌هایی که بیشترین تأثیر را بر مسیر حرفه‌ای او داشتند، آثار کارگردان و هم‌بازی‌اش وودی آلن بود که با اقتباس سینمایی از دوباره بازی کن، سام (۱۹۷۲) آغاز شد. دو فیلم بعدی او با آلن، خواب‌باز (۱۹۷۳) و عشق و مرگ (۱۹۷۵)، او را به عنوان یک بازیگر کمدی تثبیت کرد. چهارمین فیلم او، کمدی عاشقانه آنی هال (۱۹۷۷)، جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را برای او به ارمغان آورد.

او برای آنکه به شخصیت آنی هال محدود نشود، در چندین فیلم درام ظاهر شد؛ از جمله بازی در جستجوی آقای گودبار (۱۹۷۷) و اینتریورز (۱۹۷۸) ساخته آلن. او همچنین برای بازی در نقش فعال فمینیست، لوئیز برایانت در قرمزها (۱۹۸۱)، زنی مبتلا به لوسمی در اتاق ماروین (۱۹۹۶) و یک نمایشنامه‌نویس در یکی باید کوتاه بیاید (۲۰۰۳)، سه بار دیگر نامزد دریافت جایزه اسکار شد. از دیگر فیلم‌های محبوب او می‌توان به منهتن (۱۹۷۹)، بیبی بوم (۱۹۸۷)، پدر عروس (۱۹۹۱)، معمای قتل در منهتن (۱۹۹۳)، پدر عروس: بخش ۲ (۱۹۹۵)، باشگاه همسران اول (۱۹۹۶)، خانواده استون (۲۰۰۵)، شکوه صبح (۲۰۱۰)، در جستجوی دوری (۲۰۱۶) و کلوپ کتاب (۲۰۱۸) اشاره کرد.