ژان بال

ژان بال (۳ مه ۱۹۲۸ – ۳۰ آوریل ۱۹۹۶) بازیگر و مدل آمریکایی بود که عمدتاً در دهه ۱۹۶۰ در تلویزیون فعالیت می‌کرد.

سال‌های آغازین

بال که اهل شیکاگو بود، تنها فرزند خانواده و دختر جوزف پیتر بال (۱۸۹۹–۱۹۸۱)، طراح صحنه مونیگرام پیکچرز، و بزی لی بوزمن بال (۱۹۰۲–۱۹۶۷) بود. او در کالیفرنیا بزرگ شد و دبیرستان و کالج خود را در سانتا مونیکا گذراند. او به مدت یک سال و نیم به عنوان مدل مد فعالیت کرد.

دوران حرفه‌ای

بال یکی از عوامل ثابت گروه کمدی تلویزیونی «سید سزار از شما دعوت می‌کند» (۱۹۵۸) بود. در فصل ۱۹۵۹–۱۹۶۰، او در سریال کمدی کوتاه «عشق و ازدواج» که در فصل ۱۹۵۹ پخش می‌شد، در نقش پت بیکر، شریک تجاری پدرش (ویلیام دمارست) که مؤسس یک شرکت نشر موسیقی در حال ورشکستگی بود، حضور داشت.

در سال ۱۹۶۱، بال به یکی از بازیگران ثابت سریال کمدی «پدر مجرد» تبدیل شد، اما مدت کوتاهی پس از آن سریال را ترک کرد. از دیگر آثار تلویزیونی او می‌توان به چهار حضور در «پری میسون» اشاره کرد، از جمله نقش دکتر لیندا کری در قسمت «پرونده فضانورد خشمگین» محصول ۱۹۶۲، و نقش ورا وین، قربانی قتل، در قسمت «پرونده شیر آب لو دهنده» محصول ۱۹۶۵. در سال ۱۹۶۳، او در سریال «بونانزا» در قسمت «حماسه ویزر مگی» به عنوان میلیسا، یک دختر سالونی با جاه‌طلبی بیش از حد، به عنوان بازیگر مهمان حضور یافت. بال همچنین در نقش‌های مهمان در سریال‌های «واگن ترین»، «ریوربوت» و «آی اسپای» ظاهر شد. او در قسمت «تله انسانی» (۱۹۶۶)، اولین قسمت از مجموعه اصلی «پیشتازان فضا»، نقش یک بیگانه تغییرشکل‌دهنده مرگبار را بازی کرد که تشنه نمک بود.

در سریال «آقای نوواک»، بال در طول فصل ۱۹۶۳–۱۹۶۴ نقش معاون مدیر مدرسه، جین پاگانو را ایفا کرد. در ابتدا برنامه‌ها بر این بود که نقش او در فصل ۱۹۶۴–۱۹۶۵ افزایش یابد و او به عنوان دومین بازیگر اصلی سریال معرفی شود، اما تهیه‌کننده در عوض تعداد قسمت‌هایی را که او در آن‌ها حضور داشت کاهش داد. در نتیجه، او برنامه را ترک کرد.

اولین حضور روی صحنه برای بال در نمایش «زن کولی» بود. او همچنین در موزیکال برادوی «زندگی شاد» ظاهر شد که ترانه «اصلاً چرا باید جایی رفت؟» را در آن اجرا کرد. در طول اجرای این نمایش، به بال ترانه دیگری با عنوان «تو آن تیپ آدم‌ها نیستی» برای خواندن در همان بخش داده شد.

از دیگر آثار او در برادوی می‌توان به «مادام، مرا صدا کن» (۱۹۵۰)، «بسیار خوب که زنده هستیم!» (۱۹۵۰) و «زنده و پرانرژی» (۱۹۵۰) اشاره کرد. او همچنین با اجرا در نمایش‌های «پسران و دخترها» و «اقلیم جنوب»، در میان آثار دیگر، در ایالات متحده تور برگزار کرد.

زندگی شخصی

در سال ۱۹۵۳، بال با راس بومن، مدیر صحنه نمایشی که در آن بازی می‌کرد، ازدواج کرد. این زوج در سال ۱۹۵۶ از هم جدا شدند. همسر دوم او ادوارد ریچارد لی، وکیل بود. آن‌ها از سال ۱۹۶۳ تا زمان مرگ همسرش در سال ۱۹۹۲ با هم زندگی کردند. پسر آن‌ها، مایکل، در سال ۱۹۶۵ متولد شد.

مرگ

بال سه روز پیش از تولد ۶۸ سالگی‌اش بر اثر متاستاز سرطان سینه درگذشت.