مالا پاورز

مری الین «مالا» پاورز (۲۰ دسامبر ۱۹۳۱ – ۱۱ ژوئن ۲۰۰۷) بازیگر فیلم آمریکایی بود.

او در سان‌فرانسیسکو، کالیفرنیا متولد شد. در سال ۱۹۴۰، خانواده او به لس‌آنجلس نقل‌مکان کردند. پدر او از مدیران یونایتد پرس بود. در تابستانِ زمان نقل‌مکان، پاورز در کارگاه نوجوانی ماکس راینهارد شرکت کرد و در آنجا از اولین نقش خود در یک نمایش در مقابل تماشاگران زنده لذت برد. او به آموزش‌های نمایش خود ادامه داد و یک سال بعد، در تست بازیگری شرکت کرد و در فیلم «سخت‌کوش‌ترین‌ها» (۱۹۴۲) ساخته‌ی بچه‌های بن‌بست، نقشی را از آن خود کرد.

او در سن ۱۶ سالگی کار در درام‌های رادیویی را آغاز کرد و سپس در سال ۱۹۵۰ به بازیگری فیلم پرداخت. نخستین نقش‌های او در فیلم‌های «خشم» و «لبه‌ی نابودی» در سال ۱۹۵۰ بود. در همان سال، استنلی کرامر با پاورز قرارداد بست تا در مقابل خوزه فرر بازی کند؛ نقشی که شاید ماندگارترین نقش او باشد: نقش رکسان در فیلم «سیرانو دو برژراک». او برای ایفای نقش خود در این فیلم نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب شد.

در سال ۱۹۵۱، هنگامی که در یک تور تفریحی یوزو (USO) در کره بود، به بیماری خونی مبتلا شد و تا مرز مرگ رفت. او با کلومایستین درمان شد، اما واکنش آلرژیک شدید منجر به از دست رفتن بخش زیادی از مغز استخوان او شد. پاورز به‌سختی زنده ماند و دوران بهبودی او نزدیک به نُه ماه طول کشید.

او در سال‌های ۱۹۵۲ و ۱۹۵۳ دوباره کار خود را آغاز کرد، که شامل نقشی در فیلم‌های «شهری زیر دریا» و «شهری که هرگز نمی‌خوابد» بود، هرچند که همچنان دارو مصرف می‌کرد. پس از بهبودی، او در فیلم‌های وسترن درجه B مانند «خشم در سپیده‌دم» (۱۹۵۵) و فیلم‌های علمی-تخیلی از جمله «غول نیویورک» (۱۹۵۸)، «پرواز بالن گمشده» (۱۹۶۱) و «ماشین روز رستاخیز» (۱۹۷۲) ظاهر شد. او همچنین نقش مهمی در فیلم «تامی و مجرد» (۱۹۵۷) داشت.

او در بیش از صد برنامه تلویزیونی از جمله قسمت‌هایی از «قرار با ماجراجویی»، «تفنگ بی‌قرار» اثر جان پِین، «ماوریک»، «بانانزا»، «غرب وحشی» و «پری میسون» حضور داشت. او در فیلم تلویزیونی «مرد و شهر» که بعدها به یک سریال تلویزیونی تبدیل شد، در کنار آنتونی کوئین بازی کرد.

او در سال ۱۹۵۴ با مونت وانتون ازدواج کرد، اما آن‌ها در سال ۱۹۶۲ طلاق گرفتند؛ آن‌ها پسری به نام تورن وانتون داشتند که پس از مرگ مادرش زنده ماند. پاورز در سال ۱۹۷۰ با ام. هیوز میلر، که یک ناشر کتاب بود، ازدواج کرد. پاورز نویسنده موفق کتاب‌های کودکان از جمله «ستاره را دنبال کن»، «سال را دنبال کن» و «یک داستان تلفن کنید» بود.

کمی پیش از مرگش در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۷ در ۷۵ سالگی بر اثر عوارض لوسمی، او در تور سخنرانی در دانشگاه‌ها بود. او در ۱۴ سال گذشته، استاد برجسته‌ای در برنامه تابستانی دانشگاه جنوبی مین برای مؤسسه تئاتری مایکل چخوف بود و به آموزش بازیگران و مدرسان بازیگری می‌پرداخت. مالا پاورز به همراه همکاران آموزشی خود، ویل کیلروی و لیزا دالتون، مؤسسه ملی مایکل چخوف را بنیان‌گذاری کرد که آن‌ها همچنان به آموزش برنامه‌ی آموزشی تدوین‌شده توسط این سه نفر در مین ادامه می‌دهند. پاورز وصی اموال مایکل چخوف بود و در انتشار کتاب‌های چخوف شامل «درباره تکنیک بازیگری»، «خطاب به بازیگر» و «مسیر بازیگر» نقش تعیین‌کننده‌ای داشت. او همچنین مجموعه صوتی چخوف با عنوان «درباره تئاتر و هنر بازیگری» را منتشر کرد و یک راهنمای مطالعه ۶۰ صفحه‌ای به آن افزود. او همراه با گرگوری پک، روایتگری مستندی درباره چخوف با عنوان «از روسیه تا هالیوود» را بر عهده دارد.

او حامی استودیو مایکل چخوف لندن بود و ستاره‌ای در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود دارد.

پاورز همچنین نقش کوچک اما تکرارشونده‌ای در سریال «هیزل» اثر شرلی بوث داشت. او در این جایگاه، دوست نزدیک لین بوردن شد که در فصل ۱۹۶۵-۱۹۶۶ نقش باربارا باکستر را بازی می‌کرد. بعدها، او چندین تندیس فیل به بوردن هدیه داد؛ یکی از آن‌ها قطعه‌ای از یشم بود و دیگری در سفری به هند خریداری شده بود. بوردن به مجموعه‌دار تندیس‌های قورباغه و فیل تبدیل شد.