دیک فورن

جان نیکولاس «دیک» فورن (۱۸ ژوئن ۱۹۱۰ – ۱۰ اوت ۱۹۷۹) بازیگر آمریکایی بود که با بازی در فیلم‌های موزیکال وسترن و ایفای نقش‌های مکمل در فیلم‌های درام شناخته می‌شد.

زمانی که فورن در سال ۱۹۳۴ با فاکس قرارداد امضا کرد، هنوز با نام نیک فورن در فهرست بازیگران حضور داشت. در سال ۱۹۳۵، فورن که قد ۲۱۹ سانتی‌متر داشت و موهای قرمزی داشت، توسط وارنر برادرز به‌عنوان بازیگر نقش‌های مکمل استخدام شد و نام کوچک خود را به دیک تغییر داد. او همچنین در فیلم‌هایی مانند تغییر قلب (۱۹۳۴) ساخته شرکت فاکس فیلم کورپوریشن با بازی جنت گیگنور، در صورت نیاز آواز نیز می‌خواند. ظاهر جذاب و شخصیت خوش‌برخورد او، او را به گزینه‌ای طبیعی برای بازیگران نقش‌های مکمل تبدیل می‌کرد. او نخستین بار در اولین نقش اصلی خود در فیلم ماهتاب در دشت (۱۹۳۵) به‌عنوان یک گاوچران آوازه‌خوان ظاهر شد. دیگر فیلم‌های گاوچران آوازه‌خوان شامل آواز زین (۱۹۳۶)، تفنگ‌های پِکوس (۱۹۳۷)، غلاف‌های خالی (۱۹۳۷) و گاوچران بروکلینی (۱۹۳۸) بود.

فورن در سال ۱۹۳۸ به یونیورسال استودیوز نقل‌مکان کرد و در آنجا در ژانرهای مختلف فیلم، از وحشت گرفته تا کمدی‌های مشترک با ابوت و کاستلو مانند سوارشان کن گاوچران (۱۹۴۲)، بازی کرد. در سال ۱۹۴۲، فورن در فیلم جنگی ۶۸ دقیقه‌ایِ سرباز باکِرو، نقش لان پرنتیس را بازی کرد. فورن در فیلم‌های جنگل سنگ‌شده (۱۹۳۶)، خواهرها (۱۹۳۸)، رنجرهای شانس (۱۹۴۰)، دست مومیایی (۱۹۴۰) و آن‌ها را در پرواز نگه دار (۱۹۴۱) ایفای نقش کرد.

یکی از آخرین نقش‌های سینمایی او نقش کوچکی در صخره دونوان (۱۹۶۳) بود که دوست قدیمی‌اش جان وین در آن بازی می‌کرد. آخرین حضور سینمایی او به‌عنوان معدن‌چی «پیرمرد» در فیلم احساسی برایتیِ گرند کنیون (۱۹۶۷) با بازی جوزف کاتن، پت کانوی و کارل سوئنسون بود.