لی استراسبرگ

لی استراسبرگ بازیگر، کارگردان و مدرس بازیگری آمریکایی بود. او به همراه کارگردانانی چون هارولد کلرمن و شریل کرافورد، در سال ۱۹۳۱ گروه تئاتر را بنیان نهاد که به عنوان «اولین مجموعه تئاتری واقعی آمریکا» ستایش شد. او در سال ۱۹۵۱ مدیر استودیو بازیگران، مؤسسه غیرانتفاعی در شهر نیویورک شد که «معتبرترین مدرسه بازیگری کشور» محسوب می‌شود. استراسبرگ در سال ۱۹۶۹، مؤسسه تئاتر و فیلم لی استراسبرگ را در شهر نیویورک و هالیوود برای آموزش کارهای پیشگامانه‌اش تأسیس کرد. به گفته مل گوسو نویسنده، او «پدر بازیگری متد در آمریکا» دانسته می‌شود و از دهه ۱۹۲۰ تا زمان مرگش در سال ۱۹۸۲، «او با تأثیری عمیق بر اجرا در تئاتر و فیلم‌های آمریکایی، هنر بازیگری را متحول کرد». او از پایگاه خود در نیویورک، چندین نسل از برجسته‌ترین استعدادهای تئاتر و سینما از جمله آن بنکرافت، داستین هافمن، مونتگومری کلیفت، مارلون براندو، جیمز دین، مرلین مونرو، جولی هریس، پل نیومن، آل پاچینو، رابرت دنیرو و کارگردان الیا کازان را آموزش داد. الیا کازان، شاگرد سابق او، کارگردانی جیمز دین را در شرق عدن (۱۹۵۵) بر عهده داشت که برای آن کازان و دین نامزد جایزه آکادمی شدند. دین در دوران دانشجویی نوشت که استودیو بازیگران «بزرگ‌ترین مدرسه تئاتر [و] بهترین چیزی است که می‌تواند برای یک بازیگر اتفاق بیفتد». تنسی ویلیامز، نویسنده نمایشنامه میل شدید، درباره بازیگران استراسبرگ گفت: «آن‌ها از درون به بیرون بازی می‌کنند. آن‌ها عواطقی را منتقل می‌کنند که واقعاً حس می‌کنند. آن‌ها به شما حس زندگی می‌دهند.» کارگردانانی مانند سیدنی لومت، که از شاگردان او بودند، به‌طور عمدی از بازیگرانی استفاده کرده‌اند که در «متد» استراسبرگ مهارت دارند. کازان در زندگی‌نامه خود نوشت: «او هاله‌ای از یک پیامبر، یک جادوگر، یک جادوگر محلی، یک روان‌کاوی و یک پدر ترسناک در یک خانه یهودی را با خود داشت... او نیرویی بود که سی و چند عضو تئاتر را منسجم نگه می‌داشت و آن‌ها را «ماندگار» می‌کرد.» امروزه الن برستین، آل پاچینو و هاروی کایتل مدیریت این استودیوی غیرانتفاعی را که وقف توسعه بازیگران، نمایشنامه‌نویسان و کارگردانان شده است، بر عهده دارند.