جورجینا کوکسون

بازیگر نقش‌های مکمل بریتانیایی، باریک‌اندام و با ظاهری اشرافی، که از دهه ۱۹۴۰ روی صحنه بود. او در برادوی برای بازی در نقش لیدی ایندیا در نمایشنامه «حلقه دور ماه» اثر ژان آنوئیل (۱۹۵۰-۵۱) مورد توجه قرار گرفت (و در شب افتتاحیه با رقص تانگوی خود تماشاگران را به وجد آورد). در تلویزیون، چهره عقابی و وقار بی‌نقص او باعث شد به سمت نقش‌های طبقه مرفه، مانند شخصیت‌های اجتماعی ثروتمند یا متکبر، کشیده شود؛ کمتر نقش از شخصیت بی‌نامِ مهمانی در سکانس رویای قسمت «الف، ب و ج» از سریال زندانی (۱۹۶۷) یا نقش خانم باتروورث به‌یادماندنی است؛ همان شخصیتی که نه‌تنها در آپارتمان قدیمی پاتریک مک‌گوهان زندگی می‌کند و ماشین اسپرت او را می‌راند، بلکه مشخص می‌شود که او همان شماره ۲ دیگر است (در قسمت «بازگشت‌های بسیار شاد»). او همچنین در قسمت «داستان نفرت‌انگیز» از سریال استپتو و پسر (۱۹۶۲)، در نقش مادرِ همراه با خط تیره در نامِ جوآنا لاملی، با وقار قالب نانی را که به او تعارف شده بود پاک کرد.

جورجینا در نقش اصلی فیلم هیجان‌انگیز و کم‌هزینه زنی که نمی‌مرد (۱۹۶۵) به ندرت فرصت بازی در نقش قهرمان را یافت؛ جایی که نقش زن معلول و پرتوقعِ گری مریل را بازی کرد، که جای تعجب نیست که کشته شده و جسدش در انباری گل‌های گلدانی رها می‌شود. البته، او بازمی‌گردد تا روح شوهر شرور خود را آزار دهد (که در واقع فقط یک خیانتِ طراحی‌شده توسط دو همدست اوست). در بسیاری از حضورهای دیگر او در صفحه نمایش، جورجینا در مقابل بازیگران کمدی بزرگ بریتانیا، از سیدنی جیمز گرفته تا تونی هنکاک، بازی کرد. در زندگی خصوصی، حلقه دوستان او شامل دنهلم الیوت و تری-توماس (که با او در نمایشنامه «خانه پر» هم‌مجموعه بود) می‌شد. آخرین حضور او پیش از بازنشستگی در استرالیا، بازی در نقش اصلی نمایش کمدی «نفس بهاری» در سال ۱۹۹۰ بود.