الیسن هیز

الیسن هیز که با نام مری جین هیز در چارلستون، ویرجینیای غربی متولد شد، از هم‌کلاسی‌های سال ۱۹۴۸ در دبیرستان کالوین کولیدج بود. هیز عنوان دوشیزه منطقه کلمبیا را از آن خود کرد و در مسابقه دوشیزه آمریکا در سال ۱۹۴۹ نماینده منطقه کلمبیا شد. اگرچه او در این رقابت‌ها برنده نشد، اما این فرصت را برای او فراهم کرد تا پیش از نقل‌مکان به هالیوود برای کار در یونیورسال پیکچرز در سال ۱۹۵۴، در تلویزیون محلی فعالیت کند. او با انتخاب نام الیسن هیز، برای چند سال نقش‌های کوتاهی در تعدادی از فیلم‌های یونیورسال بازی کرد. در سال ۱۹۵۵، او به دلیل آسیب‌هایی که هنگام فیلم‌برداری دومین فیلم خود، نشان پاگان، دیده بود، علیه این استودیو شکایت کرد. یونیورسال هیز را از قراردادش آزاد کرد و او متعاقباً با کلمبیا پیکچرز قرارداد بست.

پس از حضور در تعدادی از فیلم‌های کلمبیا از جمله سه را بشمار و دعا کن، موهاک و سگ گرگ، نقش اصلی فیلم حمله زن ۵۰ فوتی (۱۹۵۸) به هیز داده شد. این فیلم در نهایت پیروان پرشماری پیدا کرد و به فیلمی تبدیل شد که او با بازی در آن بیش از هر اثر دیگری شناخته می‌شود. با این حال، این فیلم در آن زمان باعث پیشرفت دوران کاری هیز نشد. او برای چند سال به‌طور مستمر در فیلم‌ها و تلویزیون مشغول به کار بود (از جمله حضور طولانی‌مدت در سریال آبکشی جنرال هاسپیتال و چندین حضور در سریال پری میسون ساخته دوستش ریموند بور).

با این حال، تا اواسط دهه ۱۹۶۰، دوران کاری الیسن هیز تقریباً به پایان رسیده بود و او با مشکلات سلامتی دست‌وپنجه نرم می‌کرد. او بعدها اعتراف کرد که درد ناشی از بیماری‌اش او را به فکر خودکشی انداخت و پزشکان علائم او را جدی نگرفته بودند. او پس از مطالعه درباره مسمومیت با فلز در کارگران کارخانه و تشخیص شباهت علائم توصیف‌شده با علائم خود، یک متخصص سم‌شناسی را استخدام کرد تا مکمل کلسیمی را که برای مدتی طولانی استفاده می‌کرد، آزمایش کند. آزمایش‌ها نشان داد که قرص‌ها حاوی مقدار بسیار زیادی سرب هستند و هیز احتمالاً از مسمومیت با سرب رنج می‌برد. او کارزاری را برای فشار به سازمان غذا و دارو جهت ممنوعیت این مکمل راه انداخت، اما وضعیت او تا حد ناتوانی کامل وخیم شد. در سال ۱۹۷۶، تشخیص لوسمی برای او داده شد و درمان منظم سرطان را آغاز کرد. الیسن هیز در ۲۶ فوریه ۱۹۷۷ در مرکز پزشکی یو‌سی‌اس‌دی در لا جولا، کالیفرنیا، درست کمی پیش از تولد ۴۷ سالگی‌اش درگذشت. در نامه‌ای که پس از مرگ او رسید، سازمان غذا و دارو او را از اصلاحات صورت گرفته در قوانین حاکم بر واردات مکمل‌های تغذیه‌ای، که عمدتاً در نتیجه تلاش‌های او بود، مطلع ساخت.