وسلی تامپسون

وسلی تامپسون (زاده ۲ اکتبر ۱۹۵۶) در قسمت یازدهم از فصل اول سریال ام‌اَش* در قسمت «همان‌طور که زمان می‌گذرد» در نقش یک درمانگر ارتش ظاهر شد. حضورهای مهمان دیگر وسلی در سریال‌های تلویزیونی شامل سایه سفید، نمایش لری سندرز، بوستون لیگال و ساینفلد است. او مدارک خود را در رشته هنرهای تئاتری از دانشگاه ایالتی سان‌فرانسیسکو و یو‌سی‌ال‌ای دریافت کرده است.

وسلی که در شیکاگو، ایلینوی متولد و در پاسادنا، کالیفرنیا بزرگ شده است، حرفه خود را از روی صحنه تئاتر آغاز کرد. او در دوران دانشگاه برای ایفای نقش اصلی در نخستین نمایشنامه جورج سی. وولف، نمایشنامه‌نویس و کارگردان پرکار، با عنوان «برای گرفتن آماده‌ای»، به عنوان بهترین بازیگر انتخاب شد. او در سراسر منطقه ساوثلند در نقش‌هایی چون هانی در «عضو یک عروسی» (در کنار ویرجینیا کیپرز)، آیس، جنایتکار محکوم در درام زندانی میگل پینرو با نام «چشم‌های کوتاه»، و در سه تولید طولانی‌مدت در تئاتر اودیسه در غرب لس‌آنجلس اجرا کرده است: فیلچ در نمایشنامه «خسیس» مولیر با حضور جورج مردوک، سرباز مک‌گلید در درام ویتنامی «پل استراتژیک» به کارگردانی استیون توبولوفسکی، و دوک، پرتاب‌کننده شوخ‌طبع در کمدی بیسبال پرطرفدار «بالمو» که پس از اجرای اولیه به تئاتر هستی پادینگ در بوستون (هاروارد) منتقل شد. او از آن زمان تاکنون در ده‌ها نمایش در جاهای مختلف بازی کرده است، اما هیچ‌کدام به اندازه نقش مکمل او به عنوان جامبو، رباخوار دوست‌داشتنی در تولید سال ۲۰۰۰ کمدی-رمانتیک «پناش» رضایت‌بخش نبوده‌اند. این نمایش در پاسادنا پلی‌هوس اجرا شد اما در عرض دو ماه به آف-برادوی و به تئاتر پلیرز در گرینویچ ویل منتقل شد که نیویورک تایمز در آن، وسلی را «حضوری پرالتهاب روی صحنه» توصیف کرد.

او بازیگر ثابت در دو برنامه شبکه ای‌بی‌سی بود: او شهردار است (۱۹۸۶) و جستجوی خوشبختی (۱۹۸۷). جدیدترین فعالیت‌های او شامل دوستان (۱۹۹۴)، پروویدنس (۱۹۹۹)، فقط شوت من! (۱۹۹۷)، مالکلم در میانه‌ها (۲۰۰۰) و نقش‌های تکرارشونده در ار (۱۹۹۴) و گراندد فور لایف (۲۰۰۱) است. او در طول سال‌ها بسیار خوش‌شانس بوده که در بیش از ۲۰۰ آگهی بازرگانی بازی کرده است.

اولین تست بازیگری او برای فیلم، یک درام کم‌هزینه بود که به عنوان مستند در نظر گرفته شده بود و بازیگران باید همچون افرادی واقعی باورپذیر می‌بودند. کارگردان که تازه‌کار و جوان در فیلم‌سازی سینمایی بود، او را در همان لحظه استخدام کرد. کارگردان، تیلور هاکفورد («افسری و یک جنتلمن»، «وکیل مدافع شیطان») بود. فیلم «پدر نوجوان» (۱۹۷۸)، جایزه اسکار بهترین فیلم کوتاه مستند را از آن خود کرد. از آن پس او در فیلم‌هایی چون اثر والتر هیل، میلیون‌های برسترو (۱۹۸۵) با بازی ریچارد پرایور و جان کندی، گِرِملین‌ها ۲: گروه جدید (۱۹۹۰) به کارگردانی جو دانته و همکاری با آلفره وودارد در فیلم ایوان پاسر، نوزادِ هتی زیبا (۱۹۹۱) ظاهر شده است. دیگر نقش‌های سینمایی او شامل مدیر صحنه در داستان لس‌آنجلس (۱۹۹۱) با استیو مارتین؛ آقای کرتیس، معلم کریستینا ریچی، در فیلم کسپر (۱۹۹۵) به کارگردانی برد سیلبرلینگ و تهیه‌کنندگی استیون اسپیلبرگ؛ به عنوان رئیس جان تراولتا در بارِ مرد سفید (۱۹۹۵) اثر دزموند ناکانو با حضور هری بلافونت و برنده جایزه دیسکاوری در جشنواره فیلم تورنتو ۱۹۹۹، ماهی خندان و بز در آتش (۱۹۹۹) به تهیه‌کنندگی مارتین اسکورسیزی است. آخرین بار او با ویویکا ای. فاکس در دو نفر می‌توانند این بازی را انجام دهند (۲۰۰۱) دیده شد که به نویسندگی و کارگردانی مارک براون (نویسنده آرایشگاه (۲۰۰۲)) بود.