اشلی دایک

اشلی دایک، بازیگر، بیشتر برای نقش آنا در فیلم برنده جایزه اسکار استیو مک‌کوئین، یعنی «۱۲ سال بردگی»، و نقش استیسی در فیلم «هالرز» ساخته جان کراسینسکی شناخته می‌شود. اشلی در فرفکسِ ویرجینیا بزرگ شد. او دختر دو وکیل است، الن دایک و جیمز دبلیو. دایک جونیورِ ارجمند، نخستین وزیر آموزش آمریکایی‌تبار در ایالت ویرجینیا و رئیس پیشین هیئت بازرگانی واشینگتن بزرگ. مادر او یهودی با اصالت مجارستانی و لهستانی است که در شهر نیویورک متولد و بزرگ شده است. پدرش یک مسیحی آمریکایی‌تبار است که در مریلند و ویرجینیا بزرگ شده است. آن‌ها در دانشکده حقوق دانشگاه هاوارد با هم آشنا شدند و از آنجا مدرک حقوق خود را دریافت کردند. اشلی سومین فرزند از چهار فرزند خانواده است.

او به دبیرستان فرفکس رفت که در آن فعالیت بسیار زیادی در دولت دانشجویی داشت و یک ورزشکار تمام‌عیار بود. او سپس مدرک خود را در رشته تئاتر از دانشگاه معتبر ویرجینیا دریافت کرد و همچنین در دانشکده هنرهای تیش دانشگاه نیویورک نیز تحصیل کرد؛ جایی که اولین تجربه تلویزیونی خود را به عنوان بازیگر ثابت در رئالیتی‌شوئی با عنوان «استراتاجم» به دست آورد. او همچنین در دوران دانشگاه در چندین اجرا، از جمله نقش اصلی در «مونولوگ‌های زنان» حضور داشت.

اشلی برای پیشبرد فعالیت حرفه‌ای خود در سینما و تلویزیون به لس‌آنجلس نقل مکان کرد و از آن زمان دیگر به عقب نگاه نکرده است. او به کار در تئاتر ادامه می‌دهد و نقش‌های اصلی را در تئاترهایی همچون سکند سیتی، آکمه تئاتر و تئاتر هنرهای نمایشی لا میرادا ایفا می‌کند و در حال ساختن آینده‌ای مستحکم در هالیوود، هم در ژانر کمدی و هم درام است. اشلی اخیراً به عنوان مهمان در برنامه رابین ویلیامز در شبکه سی‌بی‌اس یعنی «دیوانه‌ها»، قسمت پایانی سریال «سلام بانوان» ساخته استیون مرچنت در شبکه اچ‌بی‌او، قسمت پایانی فصل «سی‌اس‌آی: نیویورک» در شبکه سی‌بی‌اس، سریال «کِیپ» در شبکه ان‌بی‌سی و سریال «۹۰۲۰۱۰» در شبکه سی‌وای می‌درخشد.

اشلی با موفقیت طیف گسترده‌ای از شخصیت‌ها را به تصویر کشیده است: یک برده جوان و رنج‌کشیده در «۱۲ سال بردگی»، گی‌گیِ بسیار پرجنب‌وجوش در «بادتز هاوس»، دختر جوانی که در یک مرکز بازپروری با مشکل دست‌وپنجه نرم می‌کند در تریلر «عمارت امید جدید»؛ و روی صحنه تئاتر، به عنوان زن جوانی که از یک اردوگاه کار اجباری جان سالم به در می‌برد در «من هرگز پروانه دیگری ندیدم»، و همچنین به عنوان یک زن سیاهپوست جوان که در اوهایوی تفکیک‌شده در دهه ۱۹۴۰ زندگی می‌کند در اجرای تئاتر «چشم‌های آبی‌تر» اثر تونی موریسون.