داستین هافمن

داستین لی هافمن (زاده ۸ اوت ۱۹۳۷) بازیگر و فیلمساز آمریکایی است. او به دلیل ایفای نقش‌های متنوع از ضدقهرمان‌ها و شخصیت‌های از نظر عاطفی آسیب‌پذیر شناخته می‌شود. رابرت دنیرو، بازیگر، او را «بازیگری با چهره‌ای ملموس که تجسم انسانیِ دل‌خراش بود» توصیف کرده است. هافمن در سن کم می‌دانست که می‌خواهد در رشته‌های هنری تحصیل کند و وارد کنسرواتوار موسیقی لس‌آنجلس شد؛ او بعدها تصمیم گرفت وارد حرفه بازیگری شود و برای این کار در پلی‌هاوس پاسادنا در لس‌آنجلس آموزش دید. اولین اجرای تئاتری او در سال ۱۹۶۱ در نمایشنامه آشپز آقای ژنرال در نقش ریدزینسکی بود. در آن دوران، او در نقش‌های مهمان در برنامه‌های تلویزیونی مانند نکد سیتی و مدافعان ظاهر شد. او سپس در نمایشنامه آف-برادوی «اِه؟» در سال ۱۹۶۶ ستاره شد که بازی او در آن، جایزه تئاتر ورلد و جایزه دراما دسک را برایش به ارمغان آورد.

نقش تحول‌آفرین او نقش بنجامین برادوک در فیلم نمادین و تحسین‌شده مایکل نیکولز، فارغ‌التحصیل (۱۹۶۷) بود که برای آن نخستین نامزد جایزه اسکار خود را دریافت کرد. نقش بعدی او «راتسو» ریزو در کابوی نیمه‌شب (۱۹۶۹) ساخته جان شلزینگر بود که در آن در کنار جون وایت بازی کرد؛ هر دوی آن‌ها نامزد اسکار شدند و فیلم در نهایت جایزه اسکار بهترین فیلم را از آن خود کرد. او در دهه ۱۹۷۰ با ایفای نقش‌هایی که به مهارت بازیگری‌اش شکل داد، به موفقیت رسید و به راحتی از ژانرهای مختلف عبور کرد؛ از وسترن بزرگ‌مرد کوچک (۱۹۷۰) و درام زندان پاپیون (۱۹۷۳) گرفته تا ایفای نقش یک کمدین بحث‌برانگیز و پیشرو در لنی (۱۹۷۵) ساخته باب فوس، مرد ماراتن (۱۹۷۶) در کنار لورنس اولیویه، و نقش کارل برنشتاین در حال تحقیق درباره رسوایی واترگیت در همه مردان رئیس جمهور (۱۹۷۶). در سال ۱۹۷۹، هافمن در درام خانوادگی کریمر علیه کریمر در کنار مریل استریپ ستاره شد. هر دوی آن‌ها برای بازی خود جایزه اسکار دریافت کردند.

هافمن پس از وقفه‌ای سه ساله از فیلم‌ها، با کمدی دنیای نمایش ساخته سیدنی پولاک، توتسی (۱۹۸۲) بازگشت که درباره بازیگری در حال تقلا است که برای گرفتن یک نقش، تظاهر به زن بودن می‌کند. او با اجرای ویلی لومن در مرگ فروشنده در سال ۱۹۸۴ به بازی تئاتر بازگشت و یک سال بعد با بازآفرینی این نقش در یک فیلم تلویزیونی، جایزه امی پرایم‌تایم را از آن خود کرد. در سال ۱۹۸۷، او در کمدی ایشتار ساخته الن می در کنار وارن بیتی ستاره شد. او دومین جایزه اسکار خود را برای بهترین بازیگر مرد برای ایفای نقش ری بابیت، نابغه اوتیستیک در فیلم مرد بارانی (۱۹۸۸) با بازی در کنار تام کروز، دریافت کرد. در سال ۱۹۸۹، او برای بازی در نقش شایلاک در اجرای تئاتری بازرگان ونیزی، نامزد جایزه تونی و جایزه دراما دسک شد. در دهه ۱۹۹۰، او در فیلم‌هایی چون اقتباس کمدی-اکشن دیک تریسی (۱۹۹۰) ساخته وارن بیتی، هوک (۱۹۹۱) ساخته استیون اسپیلبرگ در نقش کاپیتان هوک، درام پزشکی شیوع (۱۹۹۵)، درام جنایی حقوقی خفتگان (۱۹۹۶) و کمدی سیاه و هجوآمیز سگ را بجنبان (۱۹۹۷) در کنار رابرت دنیرو ظاهر شد.