ماری همیلتون

ماری همیلتون (۲۴ مارس ۱۹۲۳ – ۱ سپتامبر ۱۹۸۶) بازیگر آمریکایی بود. او بیشتر برای نقش شهردار لری وان در فیلم «آرواره‌ها» محصول ۱۹۷۵ و دنباله‌های آن، یعنی «آرواره‌ها ۲» و «آرواره‌ها: انتقام» شناخته می‌شود. همیلتون همچنین در چندین فیلم مشهور دیگر مانند «فارغ‌التحصیل»، «کلاهبردار» و «وحشت آمیتی‌ویل» بازی کرد. او فعالیت طولانی‌ای در هر دو حوزه سینما و تلویزیون داشت و در بیش از ۷۰ فیلم و سریال تلویزیونی ظاهر شد.

زندگی اولیه

همیلتون در واشینگتن، کارولینای شمالی متولد شد. او در دوران تحصیل در دبیرستان واشینگتن، درست پیش از ورود آمریکا به جنگ جهانی دوم، علاقه‌ی زودهنگامی به نمایش از خود نشان داد. مشکل شنوایی مانع از خدمت سربازی او شد، بنابراین در ۱۹ سالگی برای یافتن شغلی در تئاتر به شهر نیویورک نقل مکان کرد.

دوران حرفه‌ای

او در یکی از نقش‌های نخستین خود، در داستان زمان جنگ یعنی «آقای رابرتس»، به عنوان جایگزین دیوید وین، نقش دانشجوی افسر پولور را در کنار هنری فوندا روی صحنه اجرا کرد. در سال ۱۹۶۰، او بار دیگر همراه با فوندا در نمایشنامه «انتخاب منتقد» روی صحنه رفت؛ هاوارد توبمن از نیویورک تایمز در مورد او نوشت که «در نقش کارگردان، واقعاً آزاردهنده است». در سال ۱۹۶۸، همیلتون بار دیگر با فوندا در فیلم درام «خفه‌کننده بوستون» هم‌بازی شد.

مشهورترین بازی همیلتون، نقش لری وان، شهردار آمیتی، در فیلم هیجان‌انگیز «آرواره‌ها» (۱۹۷۵) ساخته استیون اسپیلبرگ است. همیلتون در دنباله‌ی این فیلم، یعنی «آرواره‌ها ۲» در سال ۱۹۷۸، این نقش را دوباره ایفا کرد. او موافقت کرده بود که در «آرواره‌ها: انتقام» نیز این نقش را تکرار کند، اما پیش از شروع تولید، در سال ۱۹۸۶ درگذشت. او تنها ۶۳ سال داشت. همیلتون در مقاله‌ای در روزنامه از اینکه همیشه در نقش‌های منفی قالب‌گیری شده است شکایت کرد و گفت: «بعد از اینکه اولین بار در فیلم نفوذناپذیران در نقش یک شخصیت منفی انتخاب شدم، دیگر نتوانستم آن‌ها [تهیه‌کنندگان] را متقاعد کنم که می‌توانم کارهای دیگری هم انجام دهم.» اگرچه نقش‌های کمدی در دوران فعالیت همیلتون در هالیوود کمیاب بود، او یک نقش کمدی در مقابل اندی گریفیت در کمدی نظامی «زمانی برای گروهبان‌ها نیست» محصول ۱۹۵۸ داشت و همچنین در کمدی پرسر و صدای «۱۹۴۱» ساخته استیون اسپیلبرگ که در سال ۱۹۷۹ اکران شد، ظاهر شد. او همچنین با یک حضور کمدی در نقش عمو روی در قسمت «ماما برای عمو گریه می‌کند» از فصل دوم سریال خانواده ماما ظاهر شد. او بیشتر در آثار درام، مانند درام علمی-تخیلی «ثانیه‌ها» (۱۹۶۶) با بازی راک هادسن، انتخاب می‌شد. در برجسته‌ترین اجراهای خود، همیلتون با پل نیومن در «کلاهبردار» (۱۹۶۱) در نقش فیندلی، بیلیاردباز ثروتمندی که شرط‌بندی‌های سنگینی انجام می‌دهد، و با داستین هافمن در «فارغ‌التحصیل» (۱۹۶۷) در نقش آقای رابینسون، همسر خانم رابینسون اغواگر، هم‌بازی بود. در سال ۱۹۷۵، همیلتون بار دیگر با نیومن در «استخر غرق‌شدگی» ظاهر شد. او همچنین با رابرت ردفورد در دو فیلم «روزی که بودیم» (۱۹۷۳) و «بروبیکر» (۱۹۸۰) همکاری کرد. در اوایل سال ۱۹۸۲، او در قسمت‌ای از سریال برت ماوریک، در نقش قاضی‌ای که بر یک دادگاه ضمنی ریاست می‌کند، ظاهر شد.

مرگ

همیلتون در سن ۶۳ سالگی بر اثر سرطان ریه درگذشت و در قبرستان اوکدِیل در زادگاهش واشینگتن، کارولینای شمالی به خاک سپرده شد. او و همسرش، تری دمارکو همیلتون (از خواهران دمارکو)، یک پسر به نام دیوید داشتند.