نینو بارالی

نینو بارالی (۱ اکتبر ۱۹۲۵ – ۲۹ مه ۲۰۱۳) تدوینگر فیلم ایتالیایی بود که بیش از ۲۰۰ اثر سینمایی در کارنامه داشت. در میان آثار انگلیسی‌زبان او، شاید «خوب، بد و زشت» (۱۹۶۶) و «روزی روزگاری در غرب» (۱۹۶۸) که هر دو توسط سرجیو لئونه کارگردانی شده‌اند، مشهورترین باشند.

او که با نام جووانی بارالی در رم متولد شد، توسط عمویش، اِرالدو دا روما، تدوینگر نام‌آشنا، به صنعت فیلم معرفی شد. او فعالیت حرفه‌ای خود را در سال ۱۹۴۴ به عنوان فیلم‌بردار و دستیار تدوین برای فیلم «دریابان بدون ستاره» ساخته‌ی فرانچسکو دِ روبرتیس آغاز کرد.

او در طول دوران فعالیت خود، بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۹۶، به عنوان تدوینگر در بیش از ۲۰۰ تولید کار کرد، از جمله آثاری از فدریکو فلینی، پیر پائولو پازولینی، سرجیو لئونه، دامیانو دامیانی، لوییجی زامپا، جولیانو مونتالدوی، سرجیو کوربوچی، مائورو بولونینی، لوییجی کومنچینی، کریستینا کومنچینی، فلورستانو وانچینی، گابریله سالواتور، آلبرتو لاتوادا، تینتو براس، مارگارت فون تروتا، پال شاندور، برناردو برتولوسی، روبرتو بنینی و ماسیمو تروسی. احتمالاً بزرگ‌ترین تأثیر تدوین بارالی بر فیلم‌های پیر پائولا پازولینی بوده است. جینو مولیترنو پازولینی را این‌گونه توصیف کرده است: «در خارج از ایتالیا، پازولینی معمولاً به عنوان یکی از مهم‌ترین کارگردانانی که در موج دوم سینمای پس از جنگ ایتالیا در اوایل دهه ۱۹۶۰ ظهور کردند، به یاد آورده می‌شود اما در خودِ ایتالیا، پازولینی همیشه بسیار فراتر از یک فیلم‌ساز متمایز و نوآور بود. تا زمانی که او اولین فیلم خود، آکاتونه را در سال ۱۹۶۱ ساخت، پیش از آن مجموعه‌های متعددی از شعر، دو رمان بسیار تحسین‌شده منتشر کرده بود، همکاری‌های گسترده‌ای در مجلات فرهنگی-ادبی داشت و جایگاه خود را به عنوان یکی از نویسندگان-روشنفکران پیشگام ایتالیا تثبیت کرده بود.»

استفانو موسی مشارکت‌های بارالی در فیلم‌های پازولینی را «عظیم» خوانده است؛ بارالی تمامی فیلم‌های بلند پازولینی را از اولین فیلم او، آکاتونه (۱۹۶۱)، تا آخرین فیلمش سالو، یا ۱۲۰ روز سدوم (۱۹۷۵) که اندکی پس از قتل او اکران شد، تدوین کرد. جفری نول-اسمیت درباره نوآوری‌های تدوین در فیلم‌های اولیه آن‌ها نوشته است: «زمانی که آکاتونه و مامّا روما اکران شدند، پازولینی و تدوینگرش نینو بارالی به‌طور گسترده به آماتور بودن و بی‌کفایتی متهم شدند، که این تقریباً شبیه به این است که بگوییم ضربات قلم سزان نشان می‌داد که او نمی‌تواند نقاشی کند.» شاید مشهورترین فیلم پازولینی برای مخاطبان انگلیسی‌زبان، انجیل بر اساس قدیس متی (۱۹۶۴) باشد که اکنون از نظر بسیاری از منتقدان یک شاهکار محسوب می‌شود. نول-اسمیت درباره تدوین می‌نویسد که «بخش‌های بزرگی از فیلم حتی زحمت رعایت پیوستگی را هم به خود نمی‌دهد، چه برسد به اینکه در برابر آن تعظیم کند... هر نما صرفاً خود را به عنوان واقعیتِ مستقل ارائه می‌دهد، اما هیچ تلاشی برای حفظ توهم واقع‌گرایانه‌ای که از اوایل دهه ۱۹۲۰ و شاید پیش از آن، زیربنای سینما بوده است، وجود ندارد...»