دیوید مامیت

دیوید آلن مامیت (زاده ۳۰ نوامبر ۱۹۴۷)، نمایشنامه‌نویس، نویسنده و فیلمساز آمریکایی است.

او برای نمایشنامه‌های گلن‌گری گلن راس (۱۹۸۴) و اسپید-د-پلو (۱۹۸۸) برنده جایزه پولیتزر شد و نامزد جایزه تونی گردید. او نخستین بار برای مجموعه‌ای از نمایشنامه‌های آف-برادوی دهه ۱۹۷۰، یعنی انواع اردک، انحرافات روابط در شیکاگو و بوفالو آمریکایی، مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. نمایشنامه‌های او، ریس و توبه‌کار، به ترتیب در سال ۲۰۰۹ در برادوی اجرا شدند و در سال ۲۰۱۷ در آف-برادوی نخستین نمایش خود را داشتند.

فیلم‌های بلند سینمایی که مامیت هم نویسنده و هم کارگردان آن‌ها بوده شامل خانه بازی‌ها (۱۹۸۷)، قتل (۱۹۹۱)، زندانی اسپانیایی (۱۹۹۷) و بزرگ‌ترین موفقیت تجاری او، سرقت (۲۰۰۱) است. از جمله نوشته‌های او در زمینه فیلمنامه می‌توان به پستمان همیشه دو بار زنگ می‌زند (۱۹۸۱)، حکم (۱۹۸۲)، تسخیرناپذیران (۱۹۸۷)، هافا (۱۹۹۲)، سگ را بجنبان (۱۹۹۷) و هانیبال (۲۰۰۱) اشاره کرد. خود مامیت فیلمنامه اقتباس سال ۱۹۹۲ از گلن‌گری گلن راس را نوشت و اقتباس سال ۱۹۹۴ از نمایشنامه اولئانا (۱۹۹۲) را نیز نویسندگی و کارگردانی کرد. او همچنین سریال د یونیت (۲۰۰۶–۲۰۰۹) را در سی‌بی‌اس خلق و تولید کرد.

کتاب‌های مامیت عبارتند از: درباره کارگردانی فیلم (۱۹۹۱)، تفسیری و گفتگویی درباره فیلم‌سازی؛ دین قدیم (۱۹۹۷)، رمانی درباره لینچ کردن لئو فرانک؛ پنج شهر پناهگاه: تأملات هفتگی در سِفر پیدایش، خروج، لاویان، اعداد و تثنیه (۲۰۰۴)، تفسیری بر تورات با همکاری خاخام لارنس کوشنر؛ پسر شرور (۲۰۰۶)، مطالعه‌ای درباره خودبی‌زاری یهودیان و یهودستیزی؛ بامبی در برابر گودزیلا، تفسیری بر صنعت سینما؛ دانش پنهان: درباره فروپاشی فرهنگ آمریکا (۲۰۱۱)، تفسیری بر مسائل فرهنگی و سیاسی؛ سه داستان جنگ (۲۰۱۳)، مجموعه‌ای از سه داستان کوتاه درباره اثرات جسمی و روانی جنگ؛ و همه‌جا صدای خوک‌ها: گزارشی تلخ، بدخلق و دقیق از چهل سال حضور در هالیوود (۲۰۲۳)، روایتی خودزندگی‌نامه‌ای از تجربیات او در هالیوود.