هربی هنکاک

هربرت جفری هنکاک (زاده ۱۲ آوریل ۱۹۴۰)، پیانیست، رهبر گروه و آهنگساز آمریکایی است. هنکاک به‌عنوان بخشی از «پنجمین گروه بزرگ» مایلز دیویس، به بازتعریف نقش بخش ریتم در موسیقی جاز کمک کرد و یکی از معماران اصلی صدای «پس‌بپ» بود. او از نخستین موسیقی‌دانان جاز بود که از سینتی‌سایزر و فانک استقبال کرد. موسیقی هنکاک اغلب ملودیک و شنیدنی است؛ بسیاری از آهنگ‌های او با مخاطبان موسیقی پاپ نیز همراه بوده و به موفقیت دست یافته‌اند. موسیقی او عناصری از فانک و سول را در بر می‌گیرد و در عین حال، سبک‌های آزادانه‌تری را از جاز وام می‌گیرد. او در بداهه‌نوازی‌های جاز خود، ترکیبی خلاقانه و منحصربه‌فرد از جاز، بلوز و موسیقی کلاسیک مدرن دارد که سبک‌های هارمونیک آن بسیار شبیه به سبک‌های کلود دوبوسی و موریس راول است. از مشهورترین آثار انفرادی هنکاک می‌توان به «کانتالوپ آیلند»، «واترملون من» (که بعدها توسط ده‌ها موسیقی‌دان از جمله رهبر گروه مونگو سانتاماریا اجرا شد)، «میدن وویج»، «کملیون» و تک‌آهنگ‌های «فکر می‌کردم تو بودی» و «راکیت» اشاره کرد. آلبوم ارادتمندانه او به نام «رود: نامه‌های جونی» در سال ۲۰۰۷، جایزه گرمی سال ۲۰۰۸ را برای بهترین آلبوم سال دریافت کرد که تنها دومین آلبوم جاز در تاریخ است که پس از اثر «گتس/گیلبرتو» در سال ۱۹۶۵، موفق به کسب این جایزه می‌شود.

هنکاک به‌عنوان عضوی از سوکا گاکای، از پیروان مکتب نیچرن در بودیسم ماهایانا است.