والتر سالس

والتر موریرا سالس جونیور (متولد ۱۲ آوریل ۱۹۵۶)، فیلم‌ساز برزیلی است. سالس که چهره‌ای برجسته در جنبش سینمای بازگشت در برزیل است، به‌طور گسترده به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌سازان تاریخ برزیل شناخته می‌شود. افتخارات او شامل یک جایزه اسکار برای بهترین فیلم بین‌المللی، سه جایزه جشنواره فیلم کن، سه جایزه جشنواره فیلم ونیز، دو جایزه فیلم آکادمی بریتانیا، یک خرس طلایی و یک گلدن گلوب است.

او نخستین بار با فیلم ایستگاه مرکزی (۱۹۹۸) در سطح بین‌المللی شناخته شد؛ فیلمی که دو نامزد اسکار در بخش‌های بهترین فیلم خارجی و بهترین بازیگر نقش اول زن برای فرناندا مونتورنو دریافت کرد و همچنین برنده گلدن گلوب و بفتا برای بهترین فیلم خارجی و خرس طلایی در چهل و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین شد. آثار بعدی او شامل پشت خورشید (۲۰۰۱)، خاطرات موتورسوار (۲۰۰۴)، آب تاریک (۲۰۰۵) و در جاده (۲۰۱۲) است. در نود و هفتمین دوره جوایز اسکار، فیلم تحسین‌شده‌ی او من هنوز اینجا هستم (۲۰۲۴) به‌کمیاب بودن، دو نامزدی در بخش‌های بهترین فیلم و بهترین فیلم بین‌المللی کسب کرد و در بخش دوم برنده شد و نخستین فیلم برزیلی گشت که در هر مقوله‌ای برنده جایزه اسکار می‌شود.

سالس که وارث ایتاو یونی‌بانکو با دارایی ۴.۵ میلیارد دلاری است، سومین فیلم‌ساز ثروتمند جهان محسوب می‌شود.