سالومون نورثاپ

سالومون نورثاپ (زاده ۱۰ ژوئیه، حدود ۱۸۰۷ یا ۱۸۰۸) لغوکننده برده‌داری در آمریکا و نویسنده اصلی خاطرات ۱۲ سال بردگی بود. او که یک آمریکایی‌تبار آفریقایی‌تبار آزادشده در نیویورک بود، فرزند یک برده آزادشده و یک زن رنگین‌پوست آزاد بود. نورثاپ که کشاورز و نوازنده حرفه‌ای ویولن بود، زمین‌داری در شهرستان واشینگتن در نیویورک بود. در سال ۱۸۴۱، به او شغلی به عنوان نوازنده دوره‌گرد پیشنهاد شد و به واشینگتن دی.سی. (جایی که برده‌داری قانونی بود) رفت؛ در آنجا به او دارو دادند، او را ربودند و به عنوان برده فروختند. او به نیواورلئان فرستاده شد، توسط یک زمین‌دار خریداری شد و به مدت ۱۲ سال در منطقه رود رد در لوئیزیانا به عنوان برده نگه داشته شد. او تا زمانی که با ساموئل باس، یک کانادایی که در مزرعه او کار می‌کرد و به رساندن خبر به نیویورک کمک کرد، برده باقی ماند. خانواده و دوستان او از کمک فرماندار نیویورک، واشینگتن هانت، استفاده کردند و نورثاپ در ۳ ژانویه ۱۸۵۳ آزادی خود را بازیافت.

نورثاپ در اولین سال آزادی خود، خاطراتی به نام ۱۲ سال بردگی (۱۸۵۳) نوشت و منتشر کرد. او به نمایندگی از جنبش لغو برده‌داری سخنرانی کرد و بیش از دو جین سخنرانی در سراسر شمال شرق درباره تجربیات خود انجام داد تا جانی تازه به مبارزه علیه برده‌داری ببخشد. او پس از سال ۱۸۵۷ تا حد زیادی از اسناد تاریخی ناپدید شد، هرچند در نامه‌ای که بعدها نوشته شد، از زنده بودن او در اوایل سال ۱۸۶۳ خبر داده شده بود. جزئیات مرگ او هرگز مستند نشده است.

خاطرات نورثاپ در قالب فیلم تلویزیونی سال ۱۹۸۴ به نام اودیسه سالومون نورثاپ و فیلم سینمایی سال ۲۰۱۳ به نام ۱۲ سال بردگی اقتباس و تولید شد. فیلم دوم در هشتاد و ششمین مراسم جوایز اسکار، سه جایزه اسکار از جمله بهترین فیلم را از آن خود کرد.