جانکارلو جانینی

جانکارلو جانینی (زاده ۱ اوت ۱۹۴۲) بازیگر ایتالیایی است. او برای بازی در فیلم عشق و آنارشی (۱۹۷۳) برنده‌ی جایزه بهترین بازیگر جشنواره فیلم کن شد و برای فیلم هفت زیبارو (۱۹۷۵) نامزد دریافت جایزه اسکار گردید. او همچنین چهار بار برنده جایزه دافید دی دوناتلو برای بهترین بازیگر شده است.

جانینی فعالیت حرفه‌ای خود را از تئاتر آغاز کرد و در تولیدات فرانکو زفریلی از نمایشنامه‌های رومئو و ژولیت و رویای شب نیمه‌تابستان بازی کرد. او پس از آنکه در اوایل دهه ۱۹۶۰ عمدتاً در تلویزیون ظاهر شد، نخستین نقش اصلی خود را در فیلم رِیتا، پشه (۱۹۶۵) تجربه کرد که اولین همکاری او از همکاری‌های متعدد با فیلمساز لینا ورتمولر بود. او با فیلم‌های وسوسه میمی (۱۹۷۲)، عشق و آنارشی (۱۹۷۳) و جرفتن (۱۹۷۴) اثر ورتمولر به ستاره‌ای بین‌المللی تبدیل شد و اوج شهرت خود را با نقش‌آفرینی در فیلم هفت زیبارو (۱۹۷۵) که نامزد اسکار شد، به دست آورد.

از دیگر فیلم‌های او می‌توان به بی‌گناه (۱۹۷۶)، لی‌لی مارلین (۱۹۸۰)، داستان‌های نیویورک (۱۹۹۰)، راه رفتن روی ابرها (۱۹۹۵)، هانیبال (۲۰۰۱)، مردی در آتش (۲۰۰۴) و فیلم‌های جیمز باند کازینو رویال (۲۰۰۶) و ذره‌ای آرامش (۲۰۰۸) اشاره کرد. او همچنین یک صداپیشه است که از دهه ۱۹۶۰ تاکنون در نسخه‌های ایتالیایی ده‌ها فیلم صداپیشگی کرده است. او از سال ۱۹۷۵ دوبل اصلی آل پاچینو در زبان ایتالیایی بوده و صداپیشگی جک نیکلسون، مایکل داگلاس و هلموت برگر را نیز بر عهده داشته است.