جو فریزیر

جوزف ویلیام «جو» فریزیر (۱۲ ژانویه ۱۹۴۴ - ۷ نوامبر ۲۰۱۱) قهرمان سابق المپیک و قهرمان سنگین‌وزن جهان در بوکس بود که دوران حرفه‌ای او از ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۶، با یک بازگشت کوتاه در سال ۱۹۸۱، طول کشید. او در رینگ ملقب به «جوئی اسموکین» بود.

فریزیر در اواسط دهه ۱۹۶۰ به عنوان یک مدعی مطرح شد و در مسیر تبدیل شدن به قهرمان بی‌چون‌وچرای وزن سنگین در سال ۱۹۷۰، بر جری کوآری، اسکار بوناونا، باستر متیس، ادی مکن، داگ جونز و جیمی الیس پیروز شد و در پی آن، در «مبارزه قرن» که بسیار مورد انتظار بود، در سال ۱۹۷۱ محمد علی را شکست داد. دو سال بعد، فریزیر با ناک اوت شدن توسط جورج فورمن، عنوان قهرمانی خود را از دست داد. او بازگشتی را آغاز کرد، جو باگنر را شکست داد، در بازی مجدد مقابل علی شکست خورد و دوباره بر کوآری و الیس پیروز شد.

آخرین چالش فریزیر برای عنوان قهرمانی جهان در سال ۱۹۷۵ بود، اما او در مبارزه نهایی و بی‌رحمانه‌شان توسط علی شکست خورد. او در سال ۱۹۷۶ پس از دومین شکست مقابل فورمن بازنشسته شد. او در سال ۱۹۸۱ بازگشتی داشت و تنها یک بار مبارزه کرد و سپس برای همیشه بازنشسته شد. سازمان بین‌المللی تحقیقات بوکس (IBRO)، فریزیر را در میان ده سنگین‌وزن برتر تمام دوران قرار می‌دهد. او عضو تالار مشاهیر بین‌المللی بوکس و تالار مشاهیر جهانی بوکس است.

سبک فریزیر اغلب با سبک هنری آرمسترانگ مقایسه می‌شد که بر حرکت‌های بالا و پایین رفتن، پیچ‌وتاب خوردن و فرسوده کردن حریفان با فشار مداوم استوار بود. مشهورترین ضربه او یک هوک چپ قدرتمند بود که عامل بیشتر ناک اوت‌های او بود. در مقایسه با سبک علی، او به اندازه کافی به یک مبارز تمام‌عیار ایده‌آل نزدیک بود که برخی از مطبوعات و رسانه‌ها، مبارزات او را پاسخ به این پرسش کلاسیک توصیف کردند: «چه اتفاقی می‌افتد وقتی یک بوکسور با یک گیت‌گیر روبه‌رو می‌شود؟»

فریزیر از زمان بازنشستگی، حضور کوتاهی در چندین فیلم هالیوودی و دو اپیزود از سیمپسون‌ها داشته است. پسر او، مارویس نیز بوکسور شد - که تحت آموزش خود فریزیر بود - اگرچه نتوانست موفقیت پدرش را تکرار کند. فریزیر همچنان در باشگاه خود در فیلادلفیا به آموزش مبارزان ادامه می‌دهد. سال‌های پایانی عمر او نیز شاهد تداوم رقابت تلخ او با علی بوده است که در آن، این دو به صورت دوره‌ای توهین‌های متقابل انجام می‌دهند که با مصالحه‌های کوتاهی قطع می‌شود.