ادوارد پلات

اد پلات، بازیگر نقش‌های مکمل، که برای همیشه به عنوان رقیب کمدی دان آدامز در مجموعه محبوب جاسوسی مل بروکس و باک هنری، «گت اسمارت» (۱۹۶۵)، در یادها ماند، دو دهه پیش از دستیابی به آن نقش کمدیِ کمیاب، در کار بود. او که در روز ولنتاین ۱۹۱۶ در استاتن آیلندِ نیویورک متولد شد، از سوی مادرش علاقه‌ای به موسیقی را به ارث برد. او بخشی از دوران کودکی خود را در کنتاکی و در شمال ایالت نیویورک گذراند، جایی که در مدرسه‌ی خصوصی نورث‌وود در لیک پلاسید تحصیل کرد و عضو تیم پرش اسکی بود. او در دانشگاه پرینستون در رشته‌ی زبان‌های رمانتیک تحصیل کرد، اما یک سال بعد، پس از آنکه تمایلاتش به سمت فعالیت احتمالی در اپرا جلب شد، تحصیل را رها کرد تا در کنسرواتوار موسیقی سینسیناتی مشغول به تحصیل شود. او بعدها در جولیارد نیز پذیرفته شد.

با این حال، اد به جای اپرا، ابتدا به عنوان خواننده‌ی گروه با پل وایتمن و ارکستر او فعالیت کرد. او سپس به عنوان خواننده‌ی باس در گروه اپرای موتزارت در نیویورک آواز خواند. او در سال ۱۹۴۲ با گروه اپرای گیلبرت و سالیوان، در اوپرتاهای «میکادو»، «گاندولیرها» و «دزدان پنزنس» ظاهر شد.

جنگ جهانی دوم فعالیت‌های اولیه‌ی او را مختل کرد. اد به عنوان اپراتور رادیو در ارتش خدمت کرد و در سال‌های پس از جنگ، بار دیگر خود را در دنیای رادیو یافت، جایی که صدای بم و طنین‌انداز او ایده‌آل بود. پس از آن، تعدادی از نقش‌های کمدی موزیکال نیز نصیب او شد. در سال ۱۹۴۷، او با موزیکال «آلگرو» به برادوی راه یافت. ستاره‌ی تئاتر، خوزه فرر، زمانی که هر دو در سال ۱۹۵۲ در نمایش «دریا» در برادوی بازی می‌کردند، به اد علاقه‌مند شد.

حدود سال ۱۹۵۳، ادوارد برای نزدیکی به برادرش به تگزاس نقل مکان کرد و اجرای اخبار محلی و برنامه‌ی جشن تولد کودکان به نام «جشن تولد بچه‌ها با عمو ادی» را آغاز کرد. فرر، پلات را به یاد آورد و او را به هالیوود دعوت کرد، جایی که فرر در نسخه‌ی سینمایی «دریا» (۱۹۵۵) بازی می‌کرد. اد نقش تئاتری خود را بازسازی کرد. او همچنین برای ایفای نقش افسر جوان و دلسوزِ جیمز دین در فیلم کلاسیک «شورش بی دلیل» (۱۹۵۵) مورد تحسین قرار گرفت.

این امر منجر به پیشنهادات فراوانی برای نقش‌های مکمل در فیلم و تلویزیون شد که در آن‌ها این بازیگر کچل، از صدای بم و غنی، جدیتِ سخت‌گیرانه و ظاهر عمل‌گرای خود به‌خوبی استفاده می‌کرد و انواع شخصیت‌های حرفه‌ای و مشکوک را در داستان‌های جنایی، درام‌های صابونی و فیلم‌های جنگی به تصویر می‌کشید؛ از نقش‌های اصلی و دادستان‌ها گرفته تا قاچاقچیان و قاتلان.

پس از سال‌ها بازی در نقش‌های جدی، که شامل حضور در درام روزانه «جنرال هاوسپیتال» (۱۹۶۳) نیز می‌شد، اد سرانجام توانست با ایفای نقش «رئیس» در مقابل مامور مخفی دست‌وپا چلفتیِ دان آدامز در «گت اسمارت» (۱۹۶۵)، بر کمدی تمرکز کند؛ برنامه‌ای که بدون شک مخاطبان وفاداری پیدا کرد. او پس از آن، با پذیرفتن چند نقش مهمان پراکنده، بعدها تولیدگری را امتحان کرد.

پلات که دو بار ازدواج کرده بود و پدر چهار فرزند بود، در ۱۹ مارس ۱۹۷۴ درگذشت. در آن زمان، علت مرگ او حمله قلبی بسیار شدید اعلام شد. سال‌ها بعد، پسرش فاش کرد که پدرش که از افسردگی حاد رنج می‌برد و تحت فشارهای مالی شدید بود، در آپارتمان خود در سانتا مونیکا در کالیفرنیا خودکشی کرده است.